Op deze pagina zullen wij onze bezoekers regelmatig op de hoogte houden
van de belevenissen met onze dieren in en rondom onze boerderij.
Met zoveel "vee" gebeurt er namelijk nog wel eens wat...

 

Voortgang van de patiënten - 5.1.2009

 

De ziekenboeg blijft ons bezighouden. Nu de zwellingen op Tara d'r lijfje beginnen af te nemen, vallen de "enge" zwellingen op haar buik en flanken pas goed op. We zijn nu druk met de Arnica aan het smeren, voor ons een echt (homeopathisch) wondermiddel voor builen, zwellingen en bloeduitstortingen. Onze nieuwe stagiaire Samantha smeert overdag om het uur een krijsende pup in, want Tara is best makkelijk, maar dit doet duidelijk pijn. Morgenmiddag komt een heuse fysiotherapeut langs om te bezien of we nog iets kunnen bereiken met oefeningen dan wel andere therapieën.

 

Imme houdt zich beter. Ze wandelt zelf haar bench weer in na de plasronde van hooguit 3 minuten. Ze eet goed en laat zich alle behandelingen eigenlijk best goed gevallen. Vandaag zijn we samen door het sneeuwgeweld naar de specialist in Oisterwijk geweest. De binnenwegen waren bijna onbegaanbaar en met m'n nieuwe auto kwam ik nauwelijk vooruit. Nader onderzoek leerde dat ik nog steeds op zomerbanden rijd, waarvan het profiel onmiddellijk dichtslibt met sneeuw, zucht... Meteen maar weer nieuwe banden besteld die er gelukkig morgen zijn, want ik kwam niet eens normaal de parkeerplaats in Oisterwijk af!

 

Imme bekeek de zaken zeer argwanend toen we toch nog op tijd arriveerden. Ze lonkte naar een bull terrier, waarvan de baas een nadere kennismaking tussen de honden voorstelde. Ik had direct visioenen van nieuwe verwondingen, gebroken poten, gesloopte bull terriers, etc., etc., dus ik heb de goede man zo ongeveer gesmeekt z'n allerleukste hondje gewoon lekker bij zich op schoot te houden, dan zou ik Imme tussen m'n knieën klemmen. Zo gebeurde, waarna Imme zich tevreden stelde met lonkende blikken richting bull vanonder mijn knieën. Net toen ik aan de koffie zat, meldde een stralende specialist zich die eerst de wachtenden een gelukkig nieuwjaar ging wensen. Daarna constateerde hij dat wij elkaar al kenden (ja, ik heb aandelen bij die club inmiddels!), hij kon zich namelijk de bezoeken van Tjarda en Itess nog goed herinneren. Wilde eerste weten hoe het met beide honden was afgelopen en toen bleek dat beide dames weer vrolijk rondrenden, vertelde hij het hele verhaal eerst maar eens even aan z'n assisterende collega. Ondertussen bekeek Imme quasi nonchalant de vluchtroutes. Een kleine kamer met twéé deuren, twee uitgangen richting vrijheid dus! Ze leefde duidelijk op en ik klemde de riem nog ietsje steviger in m'n handen.

 

Na de uitleg over e.e.a. mocht ze op tafel. Ze sputterde niet veel tegen, maar gaf werkelijk alle verzet op toen bleek dat dierenarts nummer 2 in bezit was van koekjes (ze was nuchter i.v.m. een eventuele operatie) en bovendien genegen was haar de hele tijd te aaien. Ze wisselden pootjes en handen uit en het werd nogal een kleffe boel, daar op die onderzoekstafel. Imme genóót. Jammer nou toch dat het verband verwisselen vrij snel ging en dat ze daarna naar huis mocht. Besloten was namelijk te wachten tot vrijdag en dan, als de wond er nog zo netjes schoon uit zou zien, te beginnen met een reconstructie van de afgescheurde pees. Kans op succes schatten de heren in op zo'n 50%, maar, zo vertelde de ene mij opgewekt: "Als heel Nederland 50% kans zou hebben om te winnen in de Staatsloterij deed iedereen mee." Dat leek mij ook, maar ook zonder dat was de beslissing al genomen. De assistente informeerde nog heel voorzichtig of Imme verzekerd is? Nou, nee dus!!!

 

Enfin, voorzien van een enorme tas verbandmiddelen, naalden, spoelvloeistof en evenzoveel goede raad, zijn Imme en ik weer huiswaarts getrokken. Tweemaal daags verband verwisselen en de wond uitspoelen en dan maar hopen dat ze vrijdag aan de slag kunnen. Echt normaal zal ze wel nooit meer lopen, maar ach, ze gaat zich zeker kunnen redden (als we Joya tenminste tijdig herplaatsen!) en een carrière als huishond is voor haar zeker weggelegd. Joya en Beau zitten inmiddels gezellig samen in de kennel, de combi van Imme met grijs lijkt me op dit moment niet zo goed voor beider gemoedsrust. Beau en Jo hebben wel hun favoriete ligkussens meegekregen naar buiten om het verdriet wat te verzachten. En omdat het vannacht wel - 11* kan worden, zijn ze nu even naar kantoor verhuisd, lekker voor de kachel!

 

Nachten met Tara - 1.1.2009

 

We zijn het nieuwe jaar rustig van start gegaan, althans voor ons doen, en hebben de laatste dagen van het jaar met veel gezellige mensen en evenzoveel gezellige momenten doorgebracht, ondanks de twee patiëntjes in huis die toch wel hun stempel op de feestvreugde drukken. We blijven ons toch zorgen maken.

 

Anderzijds genieten beide dames duidelijk van alle extra aandacht, lekkere hapjes, knuffelpartijen, soezen voor de haard, etc., etc .Voor Tara komt daar een extra dimensie bij, want zij slaapt 's nachts bij ons op de slaapkamer. In principe op een dik, zacht kussen naast mijn bed, maar Tara denkt daar duidelijk anders over. Ze gooit met veel verve haar voorpootjes op het bed, stuurt een smekende blik mijn kant op en wacht rustig tot ik haar achterlijfje ook op bed hijs. Niet dus! Ik ben héél standvastig, want slapen met Tara is heel anders dan knuffelen met Tara. Tara eist het dekbed op, plus een deel van mijn kussen, wil absoluut rug aan rug liggen, enfin, weinig nachtrust zogezegd. Vandaar de aktie met het kussen.

 

Ik besluit vol te houden, ook goed voor de opvoeding en ze wordt toch al zo verwend op dit moment. Dus duw ik haar weer terug op het kussen (dat bijna tot de bedrand komt), beveel haar opgewekt nu "te gaan slapen", mompel nog iets van "down", een commando dat ze toch nog niet echt kent en ik laat m'n arm op haar koppie rusten. En ja hoor, een diepe zucht en het kleine grijze monstertje snurkt. Snurkt dus letterlijk! Een zetje in haar rug. Ze draait zich om. Het is even stil. Dan begin Léon te snurken. Tara volgt al snel. Ik overweeg een nieuwe strategie: ze krijgen nu allebei een zet(je). Weer is het even rustig, maar deze aktie herhaalt zich nog wel een aantal keren. Dan val ik blijkbaar toch in slaap, zo rond een uur of twee, zucht...

 

Tegen zessen is het uit het met de rust. Tara wordt wakker en begint rond te strompelen. Met enige angst voor het laminaat pluk ik m'n kleuter van de grond en sjouw met haar naar beneden. Door de voordeur om Eros en Fanny niet te alarmeren, Imme slaapt overal doorheen (gelukkig nu). Bibberend van de kou motiveer ik Tara om te gaan plassen. Ze sleept zich naar buiten, plast onmiddellijk en daar komt ze weer terug, óók bibberend. Zo klein als ze is en al een échte Weimaraner!

 

Ik hijs haar de trap weer op, ze wordt al knap zwaar. En dan is het tijd voor quality time! Haar lekkere warme knuffellijfje verdwijnt onder m'n dekbed. Allebei zijn we er heel happy mee, ik aai haar zachte buikje en zij kronkelt zich in allerlei bochten tegen me aan. Dan draait ze zich om, twee pootjes om m'n hals, haar neusje in mijn hals geduwd en zo valt ze met een diepe zucht weer in slaap. Ik probeer haar nog even voorzichtig in een voor mij ietsje comfortabeler houding te manoeuvreren, maar ach, ze ligt zo lekker. En zo slapen we samen toch nog een klein uurtje, tot de honden buiten zich beginnen te roeren. Een wekker heb ik niet meer nodig, zeven uur is zeven uur, feestdagen of niet. Tara slaapt nog even uit, ze zoekt een nieuw plekje bij Léon, kijkt mij slaperig na en terwijl ik de vrieskou instap met Fanta en Eros, draaien mijn twee roommates zich nog eens om.

 

Oudejaarsrampdag - 1.1.2009

 

Alle lezers en bezoekers van harte een voorspoedig Nieuwjaar toegewenst!

 

Gelukkig is ons nieuwjaar ietsje beter begonnen dan het oude geëindigd, want vrolijker werden we er niet echt van. Op Oudejaarsdag vonden we onze Tara namelijk ondersteboven in haar benchje hangend, volledig door het lint en helemaal geshocked. Wat was er gebeurd? Onze kleuter had besloten een poging tot uitbraak uit haar bench te doen (ze slaapt in een bench bij ons op kantoor) en had daartoe getracht het voorfront uit de bench te slopen. Op één of andere manier had ze kans gezien de voorste wand uit het lood te wrikken, waarna ze van plan was via de ontstane gleuf aan de zijkant te ontsnappen. Dat klemde natuurlijk behoorlijk, want zo zit zo'n bench nu eenmaal in elkaar. Toen ze zich nét voorbij haar ribbenkast had gewurmd kon ze niet verder, niet voor- of achteruit, waardoor ze zo te zien toch enkele uren vast heeft gezeten. En goed vast ook. Precies tussen de ribben en het bekken. Na in drie seconden van de eerste schrik te zijn bekomen, rukte ik de deur open, maar dat bleek het probleem niet te zijn. T oen ik dat zag heb ik met één ruk de complete bench uit elkaar getrokken, waarna Tara er letterlijk uit viel en op de grond klapte. Waar ze dus ook bleef liggen. Ik geloof niet dat ik ooit zó geschrokken ben. Eerst alles nagevoeld, wervel voor wervel en daarna Tara buiten op de stoep gezet om te zien welke beweging ze zou kunnen maken. Dat viel mee in die zin dat het niet leek of ze iets had gebroken. Toen ik dat had geconstateerd, heb ik een inmiddels jankende en krijsende Tara opgepakt, er een pijnstiller in geduwd en haar onmiddellijk bij onze dochter in bed gestopt: lekker warm en veel rust. Ze heeft nog zeker een half uur liggen "huilen", bijna menselijk volgens onze dochter, die haar bleef troosten.

 

Aan het einde van de ochtend konden we met haar bij de dierenarts terecht, samen met Imme. Volgens hem is alles ontzet, gekneusd en verrekt, maar het leek hem dat er geen vitale delen zijn beschadigd. Ze loopt alleen op de voorhand, met een extreem bolle rug en de achterhand sleept ze wat mee. Vanochtend leek ze iets krachtiger, maar het zal zeker z'n tijd nodig hebben. En dan denk je dat zo'n pup veilig zit in de bench... De eerste aktie in het nieuwe jaar zal zijn het aanleggen van een vernieuwd en verbeterd camerasysteem op álle kennels!!

 

Bij het controleren van Imme bleek de pees opnieuw los te zijn, reden waarom we besloten tot een nieuwe operatie ter plekke. De dierenarts heeft opnieuw geprobeerd de stukken letterlijk te lijmen dan wel te naaien en voorlopig moeten we afwachten. Het slachtoffert ligt in ieder geval rustig en warm in de bench en lijkt zich niet zo druk te maken gelukkig. Morgen gaat we weer terug met haar in de hoop dat er geen ontstekingen of iets van dien aard zijn.

 

Toen Joya vannacht nog even fijn langs Aevie rende met het doel daar eens fijn ruzie te gaan maken, was voor mij de maat vol. Net toen ik Joya eens héél duidelijk wilde gaan maken wat ik van haar vond, kwam ze al terug gehinkt op drie poten plus een flinke snee in de neus. Eigen schuld denk je dan met een héél klein beetje leedvermaak. Maar al met al een trieste bedoening zo'n laatste dag van het jaar. We hopen toch echt op een paar rustige weken nu!!!

 

Jagen met Fanny - 29.12.2008

 

Afgelopen zaterdag waren Fanny en ik uitgenodigd voor een jacht in België bij de eigenaren van "onze" Balto, Patriek en Katrien. Eigenlijk was het plan dat ik Imme mee zou nemen, maar die heeft inmiddels andere besognes, dus mocht Fanny voor de allereerste keer mee. Behalve Balto ging er slechts nog één Heidewachtel mee omdat de heren zo sportief waren onze Fanny alle kansen te gunnen. En dat hebben we geweten!

 

's Ochtends vertrok ik in alle vroegte richting Maldegem, keurig gestuurd door de navigatie in m'n nieuwe auto. Alles ging prima en we kwamen ruim op tijd aan, voldoende tijd voor koffie en Belgische koeken en natuurlijk de onontbeerlijke borrel. Terwijl de gastvrouw nog druk doende was met voorbereidingen voor de maaltijd achteraf, kon ik met Patriek nog snel even langs bij Gino, het broertje van Getty en Goya, dat op min of meer dezelfde wijze bij een bekende van ons in België terecht is gekomen. Hartstikke leuk natuurlijk om Gino te zien. Hij was in de paar weken dat hij bij Daniël woont al compleet veranderd van een soort ongeleid projectiel tot net opgevoede draadhaar. Verder leek hij kwa expressie als twee druppels water op z'n vader Xanto. En op z'n twee zusjes die nu bij ons zitten. Echt geweldig te zien dat Gino het nu zo goed getroffen heeft!

 

 

Rond 10 uur waren we in het veld, waar de honden los voor de voet mochten jagen. Fanny was nog wat shy, durfde niet al te ver van mij weg, legde nog duidelijk geen link tussen het schot en een mogelijk apport, maar langzamerhand kwam ze op dreef. Toen de eerste fazantenhaan viel en ze weg mocht voor haar eerste apport viel het kwartje snel. De haan kwam netjes en snel binnen. En zo ging het door waarbij Fanny steeds vrijer werd in het veld. Gelukkig bleef ze wel goed gehoorzaam, ook niet gek voor een jonge draadhaar. Voor de zekerheid hadden alle honden stroombanden om, met name omdat tussen de wegen werd gejaagd en er op zeker ogenblik zelfs langs het talud van de snelweg op konijnen werd gejaagd. Daar had ik toch flinke schrik van! Gelukkig ging alles goed en heb ik geen correcties nodig gehad. Fanny genoot! Achter mij hoorde ze een schot, zag het konijn vallen dat Patriek schoot (ik keek juist de andere kant op richting tweede geweer), waarop Patriek naar mij riep dat ik Fanny los moest laten. Het konijn werd keurig binnengebracht, evenals een bosduif die ze prima markeerde op grote afstand. Nog een paar fazanten en toen werd ze wat brutaal en rukte Balto fanatiek z'n laatste konijn zo ongeveer uit z'n bak. De verbazing droop van Balto af en gelukkig liet hij los. Daar moet ik dus nog wel even wat aan doen... Verder hebben de honden keurig en probleemloos door elkaar heen gewerkt, respecteerden elkaar goed en het was geweldig om Balto na een periode van behoorlijke problemen, nu zó aan het werk te zien met zoveel inzet en enthousiasme en niet te vergeten, een prima contact met z'n baas.

 

De dag werd afgesloten met een uitgebreide maaltijd bij Patriek en Katrien thuis, waarbij Fanny pontificaal in de mand van Balto lag. De heren jagers toonden zich bijzonder tevreden over Fanny's werklust en prestaties en één van de heren wist zelfs niet dat ze voor het eerst mee was. Toen hij dat hoorde, was z'n enthousiaste nog groter. Wat Fanny betreft: ze is weer uitgeslapen en gaat graag weer mee!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Imme - 28.12.2008

 

De stemming is hier even wat minder aangezien onze Imme afgelopen woensdag een ernstig ongeluk heeft gehad. Dat Imme en Joya elkaar háten was ons inmiddels bekend en toen ze dan ook in een onbewaakt moment kans zagen in elkaars zicht te komen was de ramp niet te overzien. Zelfs met twee kennelrekken ertussen hebben de dames toch kans gezien om elkaar te grazen nemen en beet Imme vorige keer een stuk uit Joya's oor, nu was de beurt aan Joya en had ze de langslopende Imme bij een achterpoot te pakken. En ze liet meer los. Danka en Beau zouden zich ook even met de strijd bemoeien en het echte, zéér onplezierige roedelgedrag stak meteen de kop op. Léon heeft gelukkig kans gezien Imme onder de strijdende partijen uit te vissen, maar toen was het al te laat en was de achterpoot dermate beschadigd dat we vrezen dat dit niet meer goed gaat komen. De kerstdagen hebben we dan ook grotendeels in de praktijk van onze dierenarts doorgebracht. Deze heeft tijdens een langdurige operatie tóch nog getracht de peeseinden weer aan elkaar te hechten en dat leek in eerste instantie gelukt te zijn. Helaas ging de wond ontsteken en moesten we tweemaal daags spoelen en opnieuw verbinden. Dat lijkt nu redelijk onder controle te zijn. Imme heeft strikte benchrust voorgeschreven gekregen voor een periode van zeker vier tot zes weken, een wel heel moeilijke opdracht voor een levenslustige draadhaar van 2,5 jaar!

 

Maar we doen ons best, proppen Imme vol met antibiotica en slaapmiddelen (die toch niet helpen) en zitten om beurten bij haar naast de bench, tv aan en verwarming hoog, honden die het warm hebben worden tenslotte sloom. Het valt niet tegen: ze werkt goed mee, probeert de 5 minuten plaspauze om de zes uur zo lang mogelijk te rekken, onze slimmerik!, ze krijgt netjes vers compleet vlees om de ontlasting ook zo veel mogelijk te beperken, dus eigenlijk zit ze zo'n 23 uur per dag in de bench. Het 24e uur is voor plaspauzes en dierenartsbezoek, hoewel we deze twee uitjes mooi trachten te combineren! Imme is ondertussen heel vrolijk, geniet wel van alle aandacht en het bezoek (Marc bezoekt haar dagelijks en zit dan zo'n 2 uur tegen haar te kletsen!). Met kerst mocht ze even op de bank liggen, Léon had toch griep en lag daar heel rustigjes voor de tv dus daar kon Imme wel probleemloos bij. Verder begint ze het systeem te snappen: uit de bench naar de auto óf op het gras plassen en dan meteen weer ín de bench kruipen. Dat doet ze nu netjes zelf, na het plassen hiphopt ze zelf naar binnen en kruipt weer meteen in de bench.

En nu maar afwachten hoe het verder gaat. Als we de eerste weken probleemloos door gaan komen, kunnen we altijd nog een orthopeed verder laten sleutelen aan haar pootje, maar vooreerst is dat nog niet aan de orde.

 

Beau en Joya zijn inmiddels naar de kennel verhuisd, die combi binnen zie ik écht niet zitten. Ze hebben beiden wel hun extra dikke, favoriete kussens meegekregen voor het nodige comfort. Ze zijn het er niet mee eens, maar met name Beau lijkt zich wel bij de situatie neer te leggen. Die voelde zich toch al top sinds ze van haar chronische oorontsteking af lijkt te zijn, die zit er allemaal niet zo mee. Eros, Fanny en Tara huizen nu standaard in de keuken en bijkeuken terwijl wij tegen iedereen snauwen en brullen de deuren dicht te houden en alleen Teckel heeft vrije toegang door het huis. Die doet namelijk nooit iemand iets (gelukkig).

 

En zo tobben we nog een paar weken door. En nu maar hopen dat a. de poot gerestaureerd kan worden en b. de dekking nog succesvol zal blijken te zijn!

 

 

Eros - 12.12.2008

Nu het gros van de puppies weg is, allemaal vetrokken naar hun nieuwe eigenaren, begint het normale leven weer wat vorm te krijgen. Hoewel... normaal is iets dat wij hier niet zoveel meemaken. Er is altijd wel iets te doen, er gebeurt altijd wel iets en er lopen vrijwel altijd mensen over het erf. Kortom, wij hebben nog genoeg te doen!

 

Zo ook Eros. Want sinds de pups zijn uitgezwaaid leven zijn twee overgebleven dochters in huis, tussen de andere huishonden in. Eén van de twee vertrekt binnenkort naar Zwitserland, de andere blijft vooralsnog bij ons. Eros voelt zich behoorlijk verantwoordelijk voor zijn twee kleuterdochters en hij ziet het als zijn taak de beide dames van minuut tot minuut te begeleiden en te bewaken. Dat betekent dat ze zonder toestemming van Pa niet te ver weg mogen, niet te veel contact met andere mensen of honden mogen hebben en zo heeft hij nog een heel rijtje wensen. Uitdrukkelijk wènsen, want hij krijgt van ons niet de gelegenheid al te streng op te treden. Maar het is geweldig om te zien hoe hij de puppies begeleidt, in de gaten houdt en ze elke avond voor het slapen gaan met aandacht en letterlijk warmte, overlaadt. Joya vindt het wel best, die kijkt niet meer om naar het grut, of het nu haar eigen dochter of nichtje is, Joya heeft sinds enige tijd andere interesses!!

 

Eros slaapt normaal op een groot, comfortabel uitziend kussen in de bijkeuken, waar hij in een soort halve cirkel op ligt. Tegen zijn buik aan ligt Tara dan te snurken, terwijl Pearl een plekje tussen z'n voorpoten heeft. Of eronder, dat kan ook. Pearl is nog een stuk kleiner dan Tara, maar zo past het mooi en het is een aandoenlijk gezicht om ze zo met z'n drietjes te zien slapen. Probleem is wel dat Fanny er nu niet meer bij past. Eerst sliepen Eros en Fanny zo'n beetje in elkaar gestrengeld op hetzelfde kussen, maar dat kan nu dus niet meer. Fanny is best sportief en heeft zichzelf een plaatsje toebedeeld in de allerkleinste puppybench! Beetje behelpen, maar blijkbaar zit ze daar niet zo mee. Liggen ze 's avonds met z'n allen binnen, dan liggen Eros en Fanny weer steevast boven op of over elkaar en moeten de pups het met een kussen op de grond doen. De verdeling van de plaatsen gaat allemaal (nog) zeer gemoedelijk, hopelijk blijft dat nog even zo, maar als het bedtijd is, verhuist het hele spul richting bijkeuken en worden de vaste posities ingenomen. Allemaal heel apart om te zien, want normaliter zijn reuen niet zo geïnteresseerd in hun nageslacht en ónze reuen al helemáál niet. Arco's grootste zorg was vroeger om z'n pups zo snel mogelijk de deur uit te krijgen en liefst zo ver mogelijk van hem vandaan! Hij werd helemaal kriebelig van al die pups die om hem heen krioelden en aan z'n lijf hingen voor een spelletje. Xanto is dezelfde mening toegedaan, maar Eros lijkt hier dan toch eindelijk de positieve uitzondering te zijn!

Op de foto van links naar rechts: Pearl, Tara en Eros

 

HD-belevenissen - 1.12.2008

 

De afspraak bij de Dierenkliniek in Eersel voor het maken van HD-foto's van o.a. Fanny, was deze keer wel een héél bijzondere belevenis, zij het niet één van mijn beste.

 

Het begon allemaal nog redelijk goed, toen ik ruim op tijd bij de kliniek arriveerde met Fanny op haar nieuwe Winner-kussen achterin de auto. Léon was er al met iemand anders samen plus nog wat mensen die allemaal meegingen. Wij proberen altijd de HD-foto's met een aantal honden in één keer te maken. Een Briaird van een trainingsmaatje en een Friese Stabij van een cursist gingen voor een herbeoordeling, de anderen voor de eerste foto. Daarbij kwam "onze" Nanou (Nala) uit een eerder nest mee omdat zij problemen met de achterhand had. Aangezien de eerdere diagnoses niet echt vertrouwenwekkend waren, hadden we afgesproken Nanou in Eersel opnieuw te laten bekijken omdat alle betrokkenen zich nogal ongerust maakten. Al met al een spannende aangelegenheid dus.

 

De baas van Merlijn had voor de aardigheid de tijd verkeerd genoteerd, zodat dit koppel om 13.00 uur in Eersel op de stoep stond i.p.v. 15.00 uur. Ach ja, beter te vroeg dan te laat natuurlijk! Merlijn was dus al bekeken tussen de andere klanten door en alweer op weg naar huis met, gelukkig, een prima beoordeling. Hoera, de eerste was erdoor!

 

De door Léon meegebrachte Heidewachtel doorstond de test ook met glans, waarna de Stabij en de Briairds op tafel moesten. Fanny had alles met argusogen gadegeslagen, was blij haar baas te zien, maar daar was het ook wel mee gezegd. Ze overwoog rechtsomkeert te maken tot ze concludeerde dat ze aan de lijn zat. Dan maar rustig afwachten, zo leek ze te denken en met een diepe zucht zakte ze op de vloer. Toen mocht zij, op naar de röntgenkamer. Daar aangekomen bleek toch eerst de andere Briaird aan de beurt te zijn, dus Fanny weer terug richting wachtruimte.

 

Toen was het toch echt zo ver: Fanny mocht zich melden. Wat ongerust trippelde ze achter ons aan tot in de betreffende kamer, waar wij, leken als we zijn, vergaten de deur achter ons te sluiten. Toen de assistente met een énorme chipreader op Fanny afkwam, werd het haar te veel. Ze spartelde heftig tegen, rukte, trok en sprong en ja hoor, uiteindelijk schoot ze in een paar seconden uit de jachtlijn. En weg was ze!

Ik er achter aan met m'n röntgenschort zo ongeveer op de hielen! Bij de balie deed een bezoeker nog een wanhopige poging Fanny tegen te houden, maar tevergeefs, die ging op naar de uitgang, de rest van het gezelschap met open mond achterlatend. Helaas, de grote entreedeuren in Eersel zijn van ... glas! Voor iedereen bekend, behalve voor Fanny. Dus hoorden we een flinke klap om de hoek en daar zat Fanny, even schuddend met haar hoofdje, min of meer blij mij te zien, toch weer niet helemaal en al zeker niet toen ze mijn hand met jachtlijn aan zag komen. Jammer voor Fanta, maar ze moest er toch aan geloven: en aan de foto's en aan de chipreader! Uiteindelijk mocht ze naar de auto (hoera!) met een prachtige uitslag.

 

Toppunt werd het helemaal toen bleek dat Nanou Nala er kwa heupen eigenlijk prima uitzag en het onregelmatige gangwerk te wijten was aan een groeiprobleem dat met enige medicatie volgens de arts betrekkelijk makkelijk opgelost zou kunnen worden. Wat een opluchting bij iedereen! We hebben nog nooit met zoveel plezier betaald voor röntgenfoto's!!

 

De vreugde was echter van korte duur, want eenmaal weer in de auto op de terugreis nam ik een verkeerde afslag waardoor ik via allerlei binnenwegen naar huis reed. Lang leve de navigatie!! Daar ging het fout: inmiddels flink schemerig, miezerig weer en een grote bestelbus voor me. Toen ik uiteindelijk links af wilde slaan zag ik de donkerblauwe auto op de andere weghelft helemaal over het hoofd, zucht... Die boorde zich met een flinke klap in mijn voorkant, gaf mijn auto nog een duwtje na waardoor ik óók de auto op de linkse weg nog een vriendschappelijk zetje gaf. Results: één auto van de tegenpartij total loss, de andere tegenpartij een licht deukje (flauw om daarover nog te zeuren!!) en de mijne wordt vandaag per takelwagen naar Rijen teruggebracht. Volgens de taxichauffeur die mij later thuisbracht had ik misschien nog een kans dat het meevalt omdat de airbag niet naar buiten is gekomen. Enfin, een hele troost...

 

Gelukkig reed Léon nog achter me en remde hij wel op tijd (geheel tegen z'n gewoonte in overigens) en kon hij Fanny mee naar huis nemen, die even haar hoofd had opgetild en daarna weer rustig verder sliep. In eerste instantie mocht ze van de politie niet uit de auto wegens de drukte, donkerte en het blokkeren van de hele kruising, later mochten we haar via een zijdeur naar buiten manoeuvreren en kon ze met de Heidewachtel samen met Léon verder naar huis. Eind goed al goed denken we dan maar, al zien we met angst en beven de uitslag van de garage vandaag tegemoet. Nu ja, eerst maar eens naar de Workshop Belasting/beweging van de hond in de sport vandaag, gezellig in Lelystad bij Gaus waar ik in een van de garage geleende kleuter-Fiat naar toe mag, gggrrrrr....

 

Slapeloze nachten... - 19.11.2008

 

We hadden het ons nog wel zo goed voorgenomen: géén pup aanhouden voorlopig, tenzij er natuurlijk een hele leuke bij zou zitten en áls, áls we er dan één zouden houden, dan moest deze eventuele pup als hond worden opgevoed. Gewoon in de bench en de kennel met de andere mee en zo, geen voorkeursbehandeling en zéker niet mee naar bed. Prima uitgangspunt dachten we zo.

 

Toen de pups van Esmee groter werden, begon Léon te twijfelen. Zat elke avond boven die werpkist te koekeloeren: één pup er uit en op tafel, dan weer een andere. Dan weer één los op de grond, weg van de rest. Speelgoed erbij. Kraai uit de vriezer. Ik moest op kleine afstand met het alarmpistool gaan schieten. En als ik dan net dacht dat we misschien nu wel naar bed zouden kunnen (gaap - gaap - gaap), dan begon de hele procedure weer van voren af aan. Uiteindelijk werd de blocnote gepakt en van elke pup kort de bevindingen weergegeven. En kon ik naar bed. Daar kwam het verlossende woord: Ostara zou voorlopig bij ons blijven. Maar dat wilde ik niet, ik wilde Orage of Olivia. Niet dus.

 

Tara bleef dus. Voorlopig. En Tara kwam, zag en overwon. Onze kinderen hadden heftig geageerd tegen een pup: we hebben er al zoveel wat het standaardargument. En gelijk hebben ze. Maar ja, als het echt klikt met zo'n pup, dan moet je jezelf én pup de kans geven om te kijken of het wat kan worden voor de toekomst. En zo ook met Tara. Ze is al dikke vrienden met haar vader en Fanny. Beau houdt niet zo van pups, maar Imme, Aevie en Danka vinden haar best leuk, ook al is ze wel érg grijs! Cliff en Xanto houden zich wat afzijdig: té klein en té onnozel blijkbaar. En wie gillen het hardste dat ze toch zó leuk is? Juist, de kinderen!!

 

Maar goed, toen de eerste dagen. Binnen 5 minuten lag Tara lekker op de bank, samen met Léon en Eros! Een paar uur later lag Tara in m'n bed, onder het dekbed. Ik heb heftig geprotesteerd dat IK m'n bed niet uit zou gaan 's nachts, etc., etc. Uiteráárd zou dat helemaal niet nodig zijn, Léon zou deze taken graag ter hand nemen. Ach, de rest laat zich raden: Léon is niet meer wakker geworden, maar Tara wel. En ik ook dus! En zo kwam het dat ik nu al 3 nachten om ca. 3.00 uur 's nachts bibberend op blote voeten in m'n sexy nachthemdje buiten op de stoep sta te roepen: "Goed zo, plasje doen!". En nu ben ik het zat: Tara gaat vannacht gewoon in de bench. Of we gaan slapen met haar gebrul zien we wel weer, maar er uit ga ik in ieder geval niet meer!!! Nou ja, voorlopig dan natuurlijk, want ach, Enjoya heeft nog 10 schattige puppies liggen en die zijn toch zó leuk...

 

Tara in diepe slaap op het kussen van Beau!

 

 

Belevenissen uit het leven van een pup! - 5.11.08

 

"Ik ben Olivia en ik ben zes weken oud vandaag. Ik heb altijd gedacht dat ik bij een normale fokker ben geboren en dat ik daarmee ook erg geluk heb gehad. Ik had het anders kunnen treffen tenslotte. Volgens mijn moeder worden wij, mijn broers en zusters, overstelpt met aandacht, eten, lekkere hapjes, uitjes, etc., maar zo af en toe heb ik het helemaal gehad met al die aandacht en wilde ik liever dat mijn fokker haar aandacht eens op iets anders zou richten. Tenslotte héb ik nog 10 neefjes en nichtjes bij een tante op ons kantoor liggen. Maar goed, gisteren was ik dus zes weken en blijkbaar was dit een reden voor feest. Dat wil zeggen dat ik na het ontbijt samen met mijn broers Manu en Balou uit ons bed werd gevist en voorzien van een riem! Daarna moesten we in de auto, met z'n drieën in een kooi nota bene. Er zat wel een lekker dik kussen in, maar ik was het er niet mee eens en heb behoorlijk gegild. M'n broers zijn watjes, die legden zich onmiddellijk bij de situatie neer, maar ik niet dus! We gingen rijden en zodra we op weg waren heb ik héél hard gegild. Ik schrok wel toen ik werd opgetild en door de kooi gegooid, maar gelukkig kwam ik weer op m'n pootjes terecht. Het bleek een verkeersdrempel te zijn waar we over heen gingen. Van schrik heb ik minstens één minuut m'n bek gehouden. Daarna begon ik weer, m'n moeder zou trots op me zijn geweest, zij kan ook zo fijn gillen. Tot mijn stomme verbazing ging de radio ineens heel hard: hoe harder ik gilde, hoe harder de muziek ging. Dat vond ik niet leuk, zo'n herrie aan m'n oortjes dus na een tijdje hield ik m'n bek dicht. De radio stopte daarop ook. Hé, dat was geinig, nog eens proberen: ik gillen, en ja hoor, daar ging de radio ook weer meedoen, ik stil zijn, de radio ook zacht. Toch weer wat geleerd. M'n broers sliepen nog steeds of deden alsof, dat kan ook.

 

Na een poosje stonden we stil en mochten we uit de auto. Eerst op de grond, zelf lopen riepen de mensen om ons heen. Ja, echt niet dus! Er kwam ook nog een krijsend mormel op vier poten aan, dat ergens in de verte op een soort hond leek, maar zéker niet op mij en m'n familie en dat beest blafte als een bezetene. Nog véél erger dan ik. De bijbehorende mevrouw wilde mij aaien, wat ik niet zo prettig vond, maar het mocht wel van mijn baasje. Toen kwam er ook nog een grote, inktzwarte kerel op ons afgelopen met heel raar haar, allemaal strengetjes, en ook hij wilde ons aaien. Daarna wilde hij ons een foto laten zien van z'n eigen hond die thuis zat. De schoonmaker van het terrein kwam ook langs, die had m'n familie blijkbaar al eerder ontmoet, want hij deed érg amicaal, eerst tegen m'n baasje en toen ook nog tegen mij.

 

Toen iedereen uitgepraat en geaaid was gingen we naar binnen, volgens mijn baas een restaurant in. Geen idee wat ik hier moest verwachten, maar toen we goed en wel zaten (wij mochten gelukkig op schoot blijven zitten), kwam de baas van het restaurant vragen hoe oud we waren en hij begon een hele lezing te geven dat wij te jong waren om ons nest uit te gaan. Nou ja zeg, ik gedroeg me toch keurig dacht ik zo! M'n baas legde uit dat de familie thuis was, samen met m'n moeder en toen werd die man ineens erg enthousiast en vond dat we allemaal dan wel erg goed bezig waren. Ja, uiteraard, wat dacht íe dan dfat we mee bezig waren??

 

Enfin, het duurde even en ik was zo moe dat ik héél eventje in slaap ben gevallen. M'n broer deed of hij wist wat er zou gaan gebeuren, hij zat rechtop bij Denice op schoot met z'n voorpootjes op tafel te wachten. En hij had gelijk, want er kwam eten op tafel! Daar ben ik altijd voor te porren. Het rook allemaal wat vreemd, maar m'n neus is gelukkig goed dus ik had snel door dat het om eetbare kip ging, joepie! Ik heb ook nog een frietje gegeten, dat was minder, maar de kip was zonder meer goed. Denice en Tamara hadden ook nog iets te eten dat een cheeseburger heette en dié rook me toch lekker! Manu had meteen een stuk te pakken en ook Balou pakte gewoon een stuk van tafel! Ik niet, ik wachtte netjes tot ik ook wat zou krijgen, maar dat ging niet door helaas. Wel mocht ik nog een heel stuk van die lekkere kip, ook best.

 

Ondertussen kwamen er nog wat mensen uit de keuken naar ons kijken en één meneer vroeg beleefd of m'n broers en ik misschien water wilden. Dat wilden we dus niet en iets anders scheen hij niet te hebben. Nou ja, we gingen toch weer naar huis. Wéér in die verschrikkelijke auto, maar nu heb ik iets minder lang gegild. Volgens mijn gezelschap was ik "braaf". Nou ja, het zal wel....

 

Eenmaal thuis mocht ik eerst terug naar m'n moeder, lekker even drinken en ontspannen en m'n verhaal doen. Daarna kregen we allemaal nog een vieze pil in onze strot geduwd, m'n moeder moest er ook aan geloven. We mochten toen op ons oude plekje spelen, binnen op kantoor, zó leuk! Ik kon me nog goed herinneren dat ik hier ben geboren en dat we hier een paar weken hebben gewoond. Nu liggen m'n neefjes en nichtjes daar lekker onder de lamp, samen met tante Joya. Die is ook wel aardig, niet zo aardig als m'n eigen moeder natuurlijk, maar ze komt soms wel naar ons toe om ons te besnuffelen. Ze lijkt niet verkeerd.

 

Octaaf klom meteen over het hekje in ons oude kenneltje en daarna klom hij zelfs bij de familie in de kist! Hij heeft ze allemaal wakker gemaakt, dat was wel lachen, wat zijn die mormels klein zeg! Maar ze wilden wel spelen en kennismaken, dat was wel weer tof. Af en toe mogen wij even bij hen langs gaan, dan kunnen onze moeders samen even weg, die fietsen nogal graag. Ik niet, ik ga liever in de hondenbuyggy mee.

 

Over het algemeen vond ik het wel een leuk dagje, op die auto na natuurlijk. Maar ja, ik vertrek volgende week naar Limburg en dat schijnt nogal ver weg te liggen. Een heel eind met de auto dus. Maar ja, dan zal ik toch zeker wel gewoon op schoot mogen? In die kooi ga ik echt niet mee hoor. En verder hoop ik wel dat ze in Limburg ook van die leuke kipcafés hebben, dat was wel erg lekker.

 

Het leek me leuk u even deelgenoot te maken van een dagje uit m'n leven, dat zeker niet saai is!

 

Een hartelijke poot van Olivia v.d. Tuindershof"

 

Van onder naar boven en van links naar rechts: Manu, Balou en Olivia in de auto, Manu ontdekt de friet bij de McDonalds, Manu poseert voor de foto en Cornelie met Olivia op de terugweg.

 

Samen fietsen, ja gezellig! - 4.11.08

 

Toen Joya vanochtend om half zeven licht op mijn slaapkamer zag, was dat reden voldoende om het op een blaffen te zetten en niet meer op te houden. Nu is er weinig wat mij zo mateloos irriteert als zinloos blaffen, dus lichtelijk chagrijnig beende ik naar beneden. Fanny, Eros en Beau naar buiten, Léon uit bed gesleept voor de broodnodige assistentie en daar begon Esmee ook mee te krijsen. Laat Joya nu een diepe, stevige maar wel doordringende blaf hebben, zo niet Esmee, die heeft een hoog, krijserig gilblafje dat ze úren vol kan houden als ze haar zin niet krijgt. En dat kreeg ze nu niet! Esmee heeft altijd zoiets van "ik wil 't, ik wil 't, ik wil 't EN WEL NU!". Behoorlijk nijdig wat niet beter werd door een fikse hoofdpijn besloot ik meteen op de fiets te stappen met de twee dames voor een flinke fietstocht. Renate heeft mij na haar winst op haar laatste wedstrijd in België een gewonnen riem gedoneerd, waar je twee honden aan vast kunt haken, dat leek me een prima idee en zo vertrokken we.

 

M'n geluk duurde niet lang want ik had er absoluut niet op gerekend dat zo tussen half acht en half negen het complete sluipverkeer uit Tilburg en vanaf de A27 zo'n beetje allemaal via "onze" Zwarte Dijk gaat. Hartstikke druk dus, mistig, koud en nat. Snel  gekozen voor een zandpad tussen de kale weilanden en akkers door waar de honden redelijk los kunnen lopen, in de hoop dat er geen haas ergens opgaat of zo. Op m'n zandpad aangekomen moest ik eerst bijna de sloot in voor een bus bouwvakkers, die nét mijn zandpad hadden uitgekozen om nog drie seconden sneller te kunnen zijn, gggrrrrr.... Daarna de honden los, handen in de zakken want ik had handschoenen vergeten en weer verder. Tot de volgende auto met een mevrouw erin. Zo'n nepjeepje waarvoor de 4W-drive volslagen nutteloos is, maar er toch opzit voor de leut, en ja hoor, weer het hele zootje in de walkant. Mijn humeur werd er niet beter op, dat van Joya en Esmee overigens wél. De hazen hielden zich gedeisd voor het moment en we kwamen zonder verder oponthoud weer op de weg uit. Inmiddels had ik bedacht dat ik ook met handen in de zakken kon fietsen en de riem om m'n pols, zodat het comfort behoorlijk verhoogd werd. Tót Esmee een eendenhoofd in de slootrand ontdekte, hoera! Handen weer uit de zakken voor de zekerheid en een brul richting honden maakte dat we voort konden. Dacht ik. Want net toen ik begon te bedenken dat het toch een behoorlijk voorrecht is om op een doordeweekse dag te kunnen beginnen met een fietstochtje met de honden door de Brabantse dreven, ontdekten we met z'n drieën een complete kúdde eenden aan de rechterwalkant, die de intentie hadden vóór mijn fiets naar de linkerwalkant te verkassen. Uiteraard deden ze dat ook. Ik brulde wat commando's naar m'n duo naast de fiets en het moet gezegd worden, ze werden wel twee keer zo groot en verhoogden het tempo enigszins, maar ze bleven netjes doordraven waarbij de hoofden elke eend individueel volgden naar de andere kant van de weg. Toch eigenlijk best makkelijke honden, die Weimaraners...

 

Puppygeluk - 29.10.08

 

Vandaag was het heerlijk zonnig weer en het leek mij een uitstekend idee gezellig met de buggy naar het kleine marktje in het dorp te lopen. Fanny voor de aardigheid mee en daar gingen we, vier gillende pups in de buggy, lekker warm ingepakt in twee zachte plaids (voor de insiders: Baloe, Manu, Orage en Ophelia). Nu liep Fanny aan een jachtlijntje dat éigenlijk net te kort was om vast te houden in combinatie met het handvat van de buggy. En 't was weer even wennen natuurlijk, m'n jongste kind is bijna 15 dus de tijd van buggy's ligt ver achter me! Als een soort dronkaard slingerde ik dus de eerste 100 meter over, of liever gezegd, langs, de weg. Fanny een paar keer goed toegesproken en daarna ging het beter. Wel een behoorlijk eind tippelen voor iemand die alles met de auto doet.

 

Eenmaal in de bebouwde kom aangekomen werd ik eerst bijna gemolesteerd door een loslopende witte herder. Waarom laten die mensen hun hond toch gewoon los in een woonwijk???? Enfin, net toen ik het benauwd kreeg met m'n Fanny links en m'n vier baby-Weimaraners rechts, keerde de herder op z'n schreden terug naar z'n baas zodat ik weer opgelucht kon ademhalen. Na wat omzwervingen door diverse straten (de pups waren inmiddels gelukkig stil) moest ik nog een klas schoolkinderen trotseren (waarvan één panisch was voor honden), waarna ik op de markt aankwam. Markt is een groot woord, want het zijn maar twee kramen, één met vis en één met brood. Ik begon bij het brood, waar een wat suffig kijkende juffrouw mij aanstaarde en herhaaldelijk van mijn kinderwagen naar mij keek. De baas van het spul beende ondertussen met grote stappen op de wagen af, vroeg wat dit voor honden waren (na een kritische blik op Fanny te hebben geworpen) en ritste de kap van de wagen open. Geheel vertederd verdween z'n niet onaanzienlijke gewicht ín de wagen terwijl hij de pups vriendelijk toesprak en aaide. Een nieuwe klant arriveerde, bekeek het schouwspel en concludeerde toen heel verbaasd dat er hónden in de wagen zaten. Of ik die had omgebouwd, wilde hij weten. Nee dus, gewoon zo gekocht. Dat werd hem écht te gek en hij liep hoofdschuddend weg. Even later kwam hij weer terug: toch wel handig vond hij bij nader inzien, haha!

 

Ondertussen de boodschappen gedaan, netjes ingeladen in m'n boodschappenbakje (heel compleet hoor, zo'n puppenbuggy) en door naar de visboer. Ook daar nam een juffrouw het initiatief terwijl de baas twee stukjes vis pakte, netjes vroeg of m'n hond een stukje mocht en toen, heel aarzelend, of de kleine ook al aan vis toe was. Toen ik zei dat de kleine vier puppies waren begon hij hard te lachen. Hij vertrouwde de zaak al niet, want hij had "die grote van de overkant" (de bakker dus) in mijn vermeende kinderwagen zien duiken en dat vond hij behoorlijk vreemd. Die man had volgens hem alleen maar interesse in honden. En hij kon het weten, want ze waren familie. De bakker hield de zaak goed in de gaten en trachtte z'n kinderonvriendelijk imago nog wat op te vijzelen door van een afstand luidkeels te vertellen dat hij regelmatig met 6 kinderen aan tafel zat, behalve van hemzelf ook nog neefjes en nichtjes. Ik vind het prima allemaal!

 

Toen weer naar huis, Fanny werd het getrek aan de riem zat, ik was dat al veel eerder, de pups waren in diepe slaap en daar gingen we weer, tot we werden aangehouden door een meisje van een jaar of 10. Ze wilde graag de honden aaien! Ik heb nog even tactvol geïnformeerd of ze niet naar school moest, maar de juf moest naar school waardoor zij vrij had. Of ze mee kon? Nou nee, dat nou ook maar weer niet. Fan en ik hobbelden naar huis, onderweg nog stevig aangeblaft door een ongemanierde Beagle. Het was wel een eind lopen, we zijn zeker vijf kwartier onderweg geweest voor een paar kaascroissants, koffiebroodjes en zalm. Morgen vast en zeker spierpijn!! Maar ik val ongetwijfeld kilo's af, hoewel... de koffiebroodjes van de bakker waren wel heel erg lekker! Enfin, morgen is de grote markt, nóg drie straten verder maar ach, misschien trotseer ik die ook nog wel!

 

 

 

Even tussendoor... - 19.10.08

We hebben momenteel drie stagiaires van opleidingen voor dierverzorging, waarvan één zich speciaal bezig moet houden met voortplanting. Nu, daar kan deze mevrouw zich hier volledig op uitleven met al onze puppies! Maar de grote honden zijn ook altijd bang dat ze aandacht en eten tekort komen. Vooral Eros kan zich belachelijk jaloers opstellen. Zodra hij maar denkt dat wij gaan pauzeren, staat hij klaar voor een korte inspectie van de koektrommel. Uiteráárd zijn Beau en Joya hierbij ook van de partij en het is dat Esmee opgesloten zit omdat ze mijn Fanny molesteert, maar anders had die zo ongeveer zeker óp de tafel gezeten.

 

Van links naar rechts: Enjoya - stagiaire Iris - Eros - stukje van Linda, onze vaste hulp - Beau

 

 

Wraf! en Eros - 17.10.08

 

Dat onze reuen regelmatig "lijden" onder de teven hier heb ik al gemeld, maar onze Eros heeft het wel héél zwaar te verduren. Zeker afgelopen week.

 

Eerst komt hij dinsdag geheel onverwacht oog in oog te staan met Cliff die net van het oefenveld komt (loslopend), terwijl Eros nietsvermoedend aan komt sjouwen. Na z'n eerste schrik herstelde hij zich snel, maar toch niet zo snel dat hij zich nog uit de pootjes kon maken! Cliff duldt geen andere reuen op "zijn" veldje en dat maakte hij Eros even heel duidelijk. Onze trouwe (en gelukkig inmiddels ervaren) hulp Linda zag het gebeuren, maar kon niet ingrijpen zo in haar eentje met twee reuen van behoorlijk formaat. Ze deed nog een poging onze Robert te alarmeren, maar zoals het de jeugd betaamt, loopt die de hele dag rond met van die oordoppen in z'n oren. Vroeger heette dat gewoon Oost-Indisch doof, nu"luistert" men continu naar muziek! Geen resultaat dus. Ik zat binnen bij de pups en hoorde ook niets deze keer, normaliter vang ik elke gil en vreemde blaf wel op, maar niet nu dus.

Terwijl Linda zich naar de stal haastte om een bezem te pakken, lieten de heren elkaar weliswaar los maar geen van tweeën verliet het strijdtoneel. Pas toen Linda gewapend en wel weer terugkwam en Cliff een passende oplawaai verkocht, zag Eros kans zich in de vijfde versnelling te verwijderen! Daarna konden we de schade opnemen: Cliff geheel ongedeerd, Eros gat op de rug, bloedende nagel en helemaal over de rooie. Een halve bus Acederm en een kwart zakje koekjes later, was Eros weer de oude.

 

Daarna zocht hij z'n heil verder gezelligjes binnen bij Beau, Fanny, Teckel én Joya. En laat Joya nou absoluut niet gediend zijn van de aanwezigheid van Eros. Sinds zij doorheeft dat Eros háár kinderen als leuke speeltjes beschouwt is hem de toegang tot de hal rigoureus ontzegd: géén honden in de hal. Gelukkig is Teckel klein van stuk zodat die nét langs de werpkist langs kan richting trap. En eenmaal op de trap telt niet meer voor Jo, dan is ze veilig. Joya d'r hoofd gaat wel omhoog richting vluchtende teckel en als blikken konden doden... (wij hebben dus een open trap).

Enfin, Joya wil richting keuken voor een hapje tussendoor en loopt daar Eros tegen het lijf, letterlijk dus. Een enorm gekrijs en gegil en nog geen seconde later word ik ondersteboven gelopen door een supersnelle Eros die alleen nog maar richting bijkeuken wil: veilig op z'n eigen kussen met de deur álsjeblieft dicht!! Zo gek als Eros met Esmee is, zo bang is hij voor Joya. Resultaat: flinke schaafwond op z'n kop!

 

En toen zat ik aan de koffie het lifestyle magazine voor honden cq baasjes te lezen, de Wraf! Geweldig blad met een heleboel volslagen nutteloze maar wél leuke informatie. Kleding voor honden en draagtassen voor kleine honden (Teckel wil dus géén abonnement), soms een paar interessante artikelen, maar vooral léuk. Laat er nu ook een heuse hondenhoroscoop in staan! Eros is een Schorpioen, dat hebben wij gemeen in ieder geval. En laat die beschrijving van een Schorpioenhond nou helemaal op onze Eros slaan. Let op! "Je bent altijd al gevoelig voor mensen en situaties die niet kloppen, maar nu ben je wel helemaal snel! Je hebt meteen door wie je baasje kan vertrouwen en wie niet. Gelukkig dat jij er bent om te waarschuwen als er nog een raam openstaat. Humeur: meestal laat je niet erg merken wat er in je omgaat en ben je uiterlijk vrij gelijkmatig van humeur, al ben je emotioneel. Probleem: je bent natuurlijk heel intens en fel. Als je boos wordt, kun je dan ook uithalen en daar schrikken anderen van. Suggestie: als je eerlijk en goed wordt behandeld is er geen vuiltje aan de lucht. En anders? Eigen schuld, dikke bult!". Zelden een horoscoop gelezen die zó de spijker op de kop slaat.

 

Rangorde - 13.10.08

 

Reuen hebben het zwaar te verduren was mijn stelling afgelopen week. Wij hebben er drie en in alle eerlijkheid: het zijn niet bepaald elkaars grootste vrienden. Sterker nog: ze zouden elkaar gráág eens een uurtje los tegenkomen! Wij doen er echter alles aan om te zorgen dat dát nou net niet gebeurt. Maar solo zijn het de liefste honden die je je voor kunt stellen. Cliff is een grote sul, die zich continu laat afblaffen door z'n buurvrouw Aevita en nu ook al door haar dochter Imme. Die drie lopen altijd samen buiten, Danka zit er dan gezellig naast op de andere uitlaatplaats zodat ze elkaar flink kunnen opjutten en echt even meters maken langs de hekken. Succes verzekerd!

Vorige week logeerde Mitch hier en die had het snode plan opgevat Cliff even door het hekwerk heen te bedreigen. Nu is Cliff een watje van een hond en zeker van een reu, maar om zich nu op z'n eigen erf de les laten lezen door zo'n puber, dat ging zelfs hem te ver. Dus probeerde hij Mitch dóór het hekwerk heen te trekken. Imme wilde graag helpen en sprong ertussen, waardoor Cliff witheet werd en Imme bij de strot greep. Terwijl onze stagiaires zich vermanden om onze lieve duo uit elkaar te halen, kroop Imme, héél klein ineens, onder Cliff uit en wilde wegsluipen, richting uitgang. Maar dat ging mooi niet door want de matriarch van de groep, Aevie, kwam even aangeraced. Normaal bemoeit ze zich niet met dit soort futiliteiten, maar nu werd het haar te gortig en zou ze wel even orde op zaken stellen. Met een woeste blaf/grauw richting Imme, pakte ze kordaat Cliff bij de strot en schudde hem eens flink heen en weer, ophouden met die onzin, zo luidde de boodschap. En Cliff begreep het, boog het hoofd en sukkelde maar weer terug richting kennel, dáár is hij tenminste heer en meester van z'n eigen territorium!

 

Zoals Aevie de boel buiten regelt, zo is Beau binnen de baas. Maar wel zo'n baas, waar je niet veel van merkt. Beau houdt van rust, lang, veel én vaak.Ze is dan ook echt niet van plan voor ieder wissewasje van haar kussen te komen, maar soms heeft ze er genoeg van. Dat is met name bij lawaai. Beau heeft een hekel aan lawaai en zeker aan blaffende honden. Tenzij ze het zelf doet natuurlijk, dat is iets héél anders. Van deze wetenschap hebben wij regelmatig gebruik - of zo je wilt misbruik - gemaakt door een logeerhond bij Beau in de kennel te zetten. Het was toevallig ook nog een zoon van haar (met een K!) en hij blafte zo mogelijk de hele dag. "Negeren", zo dachten wij eerst. "Negeren", zo dacht de logee en blafte standvastig verder.

 

Negeren bleek dus voor ons geen optie, want de logee moest toch zo af en toe uitgelaten waardoor hij zelf vond dat hij een redelijk succesje had geboekt. Aangezien logee nog zeker een paar dagen zou blijven, moesten wij voor een andere oplossing zorgen en die vonden wij acuut: Beau! We lieten Beau bij haar logerende zoon in een kennel achter, spraken beiden bemoedigend toe, stopten er een koekje in en verlieten de stal. Waarop de logee z'n bek weer opentrok. Dat duurde niet lang en na een minuut of tien hoorden we een ijselijk gegil. Daarna werd het stil. En het bleef stil. Na een half uurtje toch maar eens gaan kijken... En daar lag Beau op het ene kussen, chagrijnig voor zich uit starend en op het andere kussen lag de logee, lichtelijk trillend en duidelijk onder de indruk van het gebeurde. Hij wilde ons best even komen begroeten, maar ja, de blikken die Beau op hem wierp waren duidelijker dan de felste blaf: hij blééf dus waar hij was. De rest van de week hebben we hem niet meer gehoord, ook niet toen Beau allang weer voor het raam om haar eigen kussen lag.

 

Ik vind het altijd geweldig de lichaamstaal en houding van die honden onderling te zien, hoe ze heel subtiel dreigende conflicten "even" oplossen, elkaar tolereren maar wel tot op zekere hoogte en met name ook hoe ze samenleven. Sommigen zijn echt dikke vrienden en dan kan er best wel eens een snauw en een grauw vallen, maar that's all. Bij anderen is een verkeerde pootzetting al voldoende voor een levenslang conflict. Hoe dat komt? Geen (beargumenteerd) idee, maar voor mij wijst het er wel op dat dieren onderling wel degelijk emoties hebben en tonen en onderlinge relaties aangaan. Juist doordat we met meerdere honden samenleven komt dat zo duidelijk naar voren. Het blijft voor mij een enorm boeiend terrein waar ik nog lang niet op "uitgekeken" ben.

 

Oude tijden herleven... - 27.9.08

 

Vroeger, héél vroeger, in the former days zogezegd, hadden wij een kortharige Duitse Staande van chique komaf, Alice vom Lora's Heim genaamd. Met veel liefde en weinig kennis van zaken gefokt door een meneer hier uit de buurt die besloten had hondenfokker te worden. Hij filmde de hele bevalling van voor tot achter met zo'n grote ouderwetse camera, verkocht z'n eerste nest met veel enthousiasme én film van de bevalling, lichtte ongevraagd zijn toekomstplannen in het kader van de fokkerij toe, waarna hij besloot over te stappen op een andere aktiviteit. Gaf niets, wij hadden een schitterende jachthond die één probleempje had: ze was bang van muizen, katten, loslopende konijnen en cavia's. Gaf ook niet want wij wilden toch niet met haar jagen. Als huisgenote was ze perfect. Ze straalde een enorme aristocratie uit als ze naast ons liep of in de auto meereed, bij voorkeur op de voorstoel uiteraard en daarnaast voedde ze op latere leeftijd onze kinderen op en stelde ze zich ten doel onze langhaarkater Oscar op passende wijze tot honds gedrag te bewegen. Alle taken gingen haar uitstekend af zodat we ons altijd hebben verbaasd dat Oscar nog niet blafte, maar volhardde in het miauwen als hij iets wilde. Voor de rest was hij echt "honds".

 

In die tijd hadden wij ook nog paarden en reden fanatiek aangespannen. Voor leken: paard vóór de koets, wij in de koets en zo trokken wij met enige regelmaat door de Brabantse dreven, uiteraard mét Alice op de koets. Dit tijdverdrijf beviel Alice dermate goed dat ze al klaar stond als de koets uit de stalling werd gereden. Daarna nam ze via het trapje aan de achterkant plaats op onze marathonwagen en bleef daar zitten tot onze Fries vóór de kar stond. Ze had principes, onze Alice, want ze kwam pas van de kar als er gereden was. Het kon een rondje rond de stal zijn of een rit van 10 kilometer, maar rijden zóu ze.

 

Nu waren wij niet de enigen op stal die aangespannen reden, zodat er een stuk of 10 koetsen in de stalling stonden. Variërend van simpele uitrijkarren tot zéér kostbare, gerestaureerde antieke rijtuigen in die diverse prijsklassen. Nu maakte Alice absoluut geen onderscheid des persoons, zodat elke eigenaar die z'n koets buiten zetten om z'n paard in te spannen een zeer grote kans liep Alice op z'n rijtuig tegen te komen tegen de tijd dat het span kon vertrekken. Was dat het geval, dan was Alice met geen mogelijkheid van die kar te krijgen en het maakte haar niet uit wáár ze in ging zitten, wrakken of museumstukken, Alice ging mee. Het maakte haar niet uit. Ons wél. Na enige tijd waren onze stalgenoten aan haar eigenaardigheden gewend en was iedereen zo sportief even een rondje stal te doen alvorens Alice weer bij onze auto op de parking af te leveren.

Tot zover Alice. Maar nu, zo'n 25 jaar later. Een paar weken geleden heb ik mezelf een oldtimer kado gedaan. Een werkelijke schattige Volkswagen Golf Cabrio van 28 jaar oud en in behoorlijk goede staat. Enige probleem was dat het ding er de dag na de aankoop onmiddellijk en vrij definitief de brui aan gaf. Gelukkig was z'n oude eigenaar, een goede vriend van ons, zo vriendelijk in het binnenste van de auto te duiken en na zo'n drie weken prutsen, zuchten en steunen werd het euvel gevonden en verholpen zodat vandaag, een stralende zonnige septemberdag, mijn "nieuwe" Cabriootje op het erf staat te glimmen! Met recht glimmen, want ik heb deze auto met de hand stukje voor stukje gewassen en opgepoetst. En passant viel er nog een strip af, maar een kniesoor die daarover zeurt. Overigens zat die strip er zo weer op!  Iets lastiger echter waren de honden, de Weimaranerclan, inclusief Fanny uiteraard, toonde zich bijzonder geïnteresseerd in mijn bezigheden. Speciaal Eros vond het allemaal wel heel geweldig en na enige tijd zette hij héél voorzichtig z'n voorpoot ín de auto. Bestudeerde het interieur, hij is natuurlijk andere en véél grotere, modernere vervoermiddelen gewend, maar na wat gesnuif durfde hij het aan en propte z'n inmiddels enorme grijze lichaam helemaal in de auto. Keek eens om zich heen, inspecteerde ook de achterbank, waarna hij met een diepe zucht voorin in slaap viel.

 

Eenmaal weer wakker na mijn gegooi met deuren, wilde hij de auto niet meer uit. Als een standbeeld bleef hij zitten. Liet zich wel knuffelen door mij (want veel anders kun je écht niet met zo'n hond) en uiteindelijk liet hij zich met veel soebatten uit de auto kletsen. Maar niet nadat hij eerst Fanny een flinke grom en grauw had toegediend. Die stomme draadhaar cq nep-Weimaraner zou ook eens in de auto willen! Terwijl Fanny alleen maar even naar binnen stond te kijken, pootjes op de drempel, dat wel.

Binnen globaal één milliseconde zat Eros weer in de auto. Wilde er dit keer niet meer uit, bewaakte het ding met z'n leven zo te zien. Hhhmmmm, misschien wel makkelijk als ik boodschappen ga doen met deze auto: Eros er in als bewaker misschien? Nou ja, de rest zal inmiddels duidelijk zijn: Eros wilde pas uitstappen toen we een eindje hadden gereden. Van de voorkant van het erf naar de achterkant van de stal was genoeg, rijden is rijden tenslotte. Daarna stapte hij uit en hervatte z'n gewone leventje weer. Wel snel deuren dichtgedaan uiteraard, anders word ik verplicht de héle dag rond te rijden!

 

 

 

Slaaptekort - 12.9.08

 

Het is even een tijdje rustig geweest bij ons, d.w.z. alleen wat berichtgeving betreft. Voor de rest is het een zootje populair gezegd. Door de week vormen wij met mensen en honden nog wel een soort van  georganiseerd huishouden,  maar in het weekend valt alles in duigen. De één gaat naar een proef, de ander naar een show en dan hebben we nog twee externe assistenten die fanatiek training voor GG-examens. En zo wisselen we elkaar af. Veel afspreken dus, wie heeft welke auto nodig, benches erin en eruit, idem met stoelen, kortom, een drukte van jewelste. Op zich leuk natuurlijk en zeker niet saai, maar een voorwaarde om alles goed te laten verlopen is op z'n minst een goede nachtrust. En daar scheelde het de laatste maanden nog wel eens aan.

 

Onze honden, of althans één daarvan, heeft besloten zo rond een uur of half vier 's nachts van start te gaan met een ochtendconcert waar een roedel wolven jaloers op zou zijn. Binnen twee minuten is de hele club draadharen wakker (de Weimaraners slapen binnen uiteraard) en huilt iedereen solidair mee. Een brul van mij uit het raam werkt niet afdoende, als Léon z'n stem verheft wél gelukkig. Dat heeft natuurlijk ook een voordeel, ik hoef er niet uit, word wel wakker, por dan wat in het rond tot de buurman overeind komt en zich half slapend naar het raam sleept. Zodra het raam opengaat en knarst in de scharnieren, houdt het tumult op. Dádelijk. Léon wacht even of de stilte aanhoudt en gooit dan het raam weer dicht. Slaapt ook onmiddellijk weer verder terwijl ik zeker tot 6 uur lig te draaien en te chagrijnen. Goed en wel in slaap gaat dan de wekker om half zeven.

 

Eerlijk is eerlijk, ik ben het spuugzat!!! De boosdoener is niet echt te lokaliseren. Hun geblaf ken ik uitstekend, maar met huilen is dat anders, zeker als het van achter de grote stal komt. Ik heb al heel wat geprobeerd: opsluiten in het nachthok, 's avonds laat nog even fietsen met de "verdachte" honden onder het motto "als ze goed moe zijn slapen ze wel!". Ik heb de voertijden veranderd, 's avonds laat nog een keer brok voeren zodat ze met een volle maag naar bed gaan. Niets hielp. Zo ongeveer ten einde raad heb ik de verdachte krijsneus een antiblafband omgedaan, zeker niet mijn favoriete middel, want ik vind het ondingen eigenlijk, maar een keer doorslapen is toch ook niet gek. Het hielp enigszins en het slachtoffer leek ook niet echt onder de indruk, maar toch, ik had er meer last van.

 

Uiteindelijk diende de oplossing zich deze week aan in de vorm van een nieuwe stagiaire met een vader in de slagerijbranche. Deze meneer kon makkelijk voor flinke botten zorgen, een aanbod dat wij graag aannamen. Na de gewone dagindeling ging het zootje ongeregeld voor de laatste keer uit rond 22.00 uur, waarna we ze allemaal een enorm bot voorhielden, volgens mij toch minstens een halve koeienpoot. Alsof ze nóóit iets kregen vlogen ze er op af en het werd een geknaag van jewelste. Links en rechts klonk nog wat dreigend gegrom als de één per ongeluk in de richting van de ander keek, maar daar bleef het bij. En van knagen, kauwen en grommen word je moe als hond, dat bleek wel. Het werd een geweldige nacht! Gewoon geslapen van zeker 11.00 uur tot 's ochtends 7 uur notabene, meteen door de wekker heen geknord...  Cliff en Aevie moesten we zelfs wakker maken zo ongeveer, lagen nog in hun nachtverblijven te suffen! Ik niet, ik had nergens last van. Vrolijk huppelend en onderwijl met de radio meelallend serveerde ik de volgende ochtend hun ontbijt. We zijn nu een paar dagen verder en het blijft zo, hoera! Nog even gauw een nieuw dekbed gekocht met Texels schapendons (we gaan zo naar Texel voor de jachtproef daar a.s. zondag) en nu is het helemaal te gek: we slápen weer! Dat deze stagiaire een prima beoordeling krijgt behoeft geen verder betoog!!

 

 

Arendonk - 6.8.08

 

De proef in Arendonk van afgelopen zondag lijkt langzamerhand traditie te worden voor onze kennel. Het leuke aan deze proef is dat de onderdelen vrij dicht bij elkaar liggen, het aantal deelnemers niet zo groot, de sfeer gemoedelijk en daarom heel geschikt voor mensen die nog nooit een jachtproef hebben meegemaakt of er zelfs maar aan deelgenomen. Een goede try-out zullen we maar zeggen! Helaas gebiedt de waarheid wel te melden dat het vrijwel altijd regent in Arendonk! Een Arendonkse proef die helemaal droog blijft hebben wij in elk geval nog nooit meegemaakt! Maar de lunch, die tegenwoordig overdekt is, maakt dan weer veel goed.

 

Eén punt blijft in Arendonk altijd moeilijk en dat is het markeren. Hoe ze het daar voor elkaar krijgen is mij een raadsel, maar elk jaar weten ze wel weer iets te verzinnen waardoor de helft van de deelnemers zwaar afgaat. Men werpt daar met een automatische afschietmachine (of hoe zoiets ook mag heten). Dat betekent dat zwaardere eenden op een andere plaats landen dan een eend van kleiner formaat. Gevolg is een flink aantal valplekken gedurende de dag. Lag er vorig jaar vlakbij het werppunt een flinke hoop paardenmest waarop alle honden afsloegen (te vroeg uiteraard), nu stond er op een strategisch punt een weidepaaltje in de grond. Met een beetje mazzel viel de eend nét rechts van het paaltje, het kon ook links zijn en voor een paar ongelukkigen viel de eend precies áchter het paaltje. Kortom, het was weer feest en de ene nul volgde op de andere. Jonge honden die alle proeven hadden gehaald sneuvelden jammerlijk op dit laatste markeerapport. Altijd weer jammer natuurlijk, maar aan de andere kant mag er ook wel een moeilijker onderdeel in zitten. Voor de rest heeft deze proef weinig verrassingen, behalve uiteraard voor onze Xanto, die vorig jaar bij het verloren apport een ree opdeed in het bos. Daar was hij eventjes achter aan gegaan, struikelde in een greppel en bedacht toen net op tijd dat hij een eend moest halen. Dat z'n geheugen prima werkt (soms dan, niet altijd natuurlijk) bewees hij dit jaar wel weer door onmiddellijk de verkeerde kant op te gaan, d.w.z. dezelfde kant als waar hij vorig het ree weggebracht had. De eend is dit jaar niet meer binnen gekomen...

 

De uiteindelijk resultaten waren goed, alleen Mitch haalde geen brevet omdat hij het vooruit sturen wat erg letterlijk nam. Normaal is het uitsturen en terugkomen geen enkel probleem voor hem, maar zoiets zul je altijd meemaken. Alle andere deelnemers gingen met een basis- of africhtingsbrevet naar huis. Jammer van Joya natuurlijk, alle onderdelen 20 punten, behalve het volgen, wat normaal voor haar ook een 19 of 20 is. Maar ze had haar poot geblesseerd, een schaafwond tussen de tenen en liep op drie poten te volgen over ruig terrein. Dat kon natuurlijk niet goed gaan. Gelukkig hadden we van Mitch een extra neopreen sokje bij ons (Mitch heeft een diepe snee in z'n voetzool) en die hebben we Joya verder aangedaan. Dat werkte gelukkig prima, zodat ze de rest van de proef, over water en markeren, zonder problemen kon uitvoeren. Maar jammer was het wel!!

 

Zoete wraak - 31.7.08

 

t' Is triest maar waar, onze Joya en Imme háten elkaar. Vraag niet waarom, geen idee, maar van het begin af aan is het foute boel tussen die twee dames. Waar Joya zich een hele tijd tevreden stelde met het aanblaffen en uitschelden van Imme vanachter een kennelrek, is Imme minder voorzichtig en bovendien wordt ze het duidelijk zat. Een hele tijd geleden zag ze haar kans schoon en toen - samen met haar maatje Balto - hebben ze Joya zo ongeveer ónder de grond gestopt. Joya was zwaar beschadigd, maar had er niets van geleerd. Integendeel, ze was vol plannen om Imme dit euvel betaald te zetten leek het wel.

 

Kort daarna ging Balto naar z'n nieuwe baas in België en weer later deed Fanny haar intrede bij ons. Je zag Joya wat kritisch kijken richting bruine draadhaar, maar Fanny toonde zich wonderwel bijzonder ondergeschikt en na korte tijd waren ze dikke vriendinnen. Let wel: met Joya als supervisor uiteraard! Af en toe grauwt ze eens naar Fanny, die dan gedwee onmiddellijk de juiste positie aanneemt: plat op d'r rug met buikje omhoog.

 

So far so good zou je denken, maar helaas liep het anders. Joya, gesterkt door haar gevolg bestaande uit Fanny (die een enorme hekel aan draadharen in het algemeen heeft en aan Aevie in het bijzonder) én Eros die voor het bijpassende lawaai zorgt, sjouwt heel stoer rond de kennel van Imme. Irritatie alom, Imme nijdig en Aevie en Cliff blaffen en krijsen om het hardst mee, zucht...

Twee weken geleden liepen Beau en Joya op de wei met het hek dicht. Imme mocht naar de uitlaatplaats, maar luisterde niet en sprong meteen over het hek van de wei. Alwaar Joya nét weer om de hoek verscheen. Te laat dus! Joya greep Imme onvervaard bij de strot en het werd een pittig gevecht. Voordat ik goed en wel op de plek des onheils was gearriveerd (hek zat natuurlijk nét op dat moment klem), had Joya Imme in de houdgreep en op dat moment besloot Beau dat het wel verantwoord was om bij te springen. Ze dook bovenop Imme en begon fanatiek mee te sleuren en te trekken. Imme maakte weinig kans tegen zo'n 58 kilo grijs bovenop haar maar gelukkig kreeg ik snel grip op het zootje en de grijze gevaarten trokken zich vlot terug. Ze zijn heel heldhaftig maar zó weg als er problemen zijn. Zoonlief was ondertussen ook gearriveerd en nam Imme voor z'n rekening, want die was duidelijk nog niet klaar met het zootje grijze griezels. Enfin, de schade opgenomen en Imme kon richting dierenarts. Resultaat: twee krammen nét onder haar oog.

 

De situatie is er echter niet beter op geworden, want zodra de dames elkaar ook maar zien is het krijsen en gillen en dreigen geblazen. Eergisteren was het raak: Eén van de assisterende dames liet Joya, Fanny en Eros uit (Beau is aan het logeren) en ja hoor, ze klapten met z'n drieën op de kennel van Imme. Imme liet zich niet onbetuigd en deed een poging om Joya door de tralies heen te pakken te krijgen wat ook lukte. Tand door Joya's lip en wel van onder tot boven. Op dat moment was onze hulp bij de kennel en keerde Joya zich keurig om, alleen wapperde haar lange orde nog nét even langs het kennelpaneel waarachter Imme zat en hap, daar had ze Joya's oor te pakken! Ik wist dat oren behoorlijk bloeden, maar dit was wel zeer heftig. Toen we uiteindelijk de schade konden opnemen, was de trieste conclusie dat er zeker 2 vierkante centimeter van Joya's oor was verdwenen. Later vonden we het ontbrekende deel terug, wat we met enig ceremonieel hebben weggegooid. Joya werd wel heel triest met een enorm wit kopverband, maar ook toen bleven Eros en Fanny haar ter zijde staan, met z'n drietjes snurkten ze rustigjes verder. Ik vrees alleen dat hiermee de woede nog niet bekoeld is.

 

Triest natuurlijk, maar stiekem moeten we er ook erg om lachen: 't is net de Disneyfilm van Simba de leeuw en consorten, de verdeling in twee kampen, de emoties die dieren niet zouden hebben, maar die je hier duidelijk naar voren ziet komen. De rol van Eros en Fanny, de secundanten van Joya, Fanny altijd bereid om lelijk te doen tegen de andere draadharen met uitzondering van Cliff en Xanto, Eros altijd blaffen en dreigend en hard weghollend als het eng wordt en de eenlingrol van Beau, die zich eigenlijk het liefste overal van distantieert. Ik vind het altijd geweldig te zien hoe de verhoudingen zich ontwikkelen en hoe iedereen daarmee omgaat. Het blijft hier een constant leerproces!

 

Konijn, eend of haas? - 11.7.08

 

Dat het huishouden hier niet helemaal op rolletjes loopt en al zeker niet in de vakantieperiode, mag inmiddels duidelijk zijn, maar vandaag werd het zelf mij te dol en dat wil wat zeggen!

 

We hebben ondanks de vakantieperiode nog twee enthousiaste en zeer ervaren stagiaires rondlopen die geheel zelfstandig met de honden aan de slag kunnen.  Hoé zelfstandig merkte ik vandaag.

Na de gezamenlijke koffie namen we even het programma door met welke hond wat gedaan zou moeten worden. De taken werden verdeeld en iedereen ging braaf aan het werk. Rustig achter m'n PC gezeten om een huwelijk voor te bereiden dat ik straks moet gaan sluiten, hoorde ik een enorm gegil vanuit de woonkamer waar mijn dochter aan haar ontbijt zat voor de tv. Daverend gelach volgde en de deur van mijn kantoor werd fors opengeduwd door een draadhaar mét staart en... een haas in z'n bek. Kletsnat allebei! Even was ik met stomheid geslagen, het is ook een niet alledaagse gebeurtenis zo'n natte hond met haas op kantoor, maar al snel werd het duidelijk toen de twee gierende dames áchter de hond verschenen. Het was Mitch, die vandaag voor het eerst een konijn apporteerde, hij had zelfs - ook voor het eerst - verloren gezocht en Linda en Myrthe waren dermate trots op z'n prestaties dat ze het met z'n allen even kwamen laten zien. Ondertussen kwam dochterlief gierend van de lach achter het stel aan, uitleggend dat een hond met konijn in huis niet normaal is, niemand had door dat het om een haas ging en géén konijn. Nu was het een jonge haas die een paar weken geleden hier voor de deur werd aangereden en die wij later in de diepvries hebben gedaan voor een apport. Het idiote was echter dat Léon dit haas uit de vriezer had gehaald (in een plastic zak) met de gedachte dat het een eend was. Bij nader onderzoek bleek het dus een haas te zijn, maar ik had tegen de stagiaires gezegd dat er een konijn (mijn fout!) op de vriezer lag waarvan Léon zegt dat het een eend is. Verwarring alom, waarop Linda vroeg of Mitch ook een konijn mocht apporteren. "Tuurlijk, geen probleem, probeer maar", was mijn reactie. Nou, dat ging dus prima.

 

Ondertussen zat Mitch heel trots nog steeds met het haas in z'n bek  keurig voor mij op de bureaustoel. Ik heb het haas maar aangepakt, waarop Mitch zich omdraaide en heel relaxed weer naar buiten wandelde. Juist van deze hond is het zo leuk, omdat hij a. lastig is geweest met het aanleren van apporteren en b. bij ons is teruggekomen en toen pas serieus aan het werk is gegaan. Na een paar weken rustig en consequent werken zie je dan ineeens dit, echt geweldig dan weer. Enfin, misschien zit er voor Mitch nog een niet al te moeilijk Belgisch proefje in dit jaar, want over water gaat hij ook al. We zullen zien of hij zich dit seizoen met z'n broers kan meten!

 

 

Hond retour! - 29-6-08

 

Enige tijd geleden kwam door persoonlijke omstandigheden van de eigenaresse Mitch bij ons retour. Mitch is een nakomeling van onze overleden Arco en Luna (eigenlijk heet ze Xonia), het nestzusje van onze Xanto. Mitch is betrekkelijk lang bij ons geweest, was een heel mensgericht puppy met een zacht karakter en een enorme drang bij mensen te zijn. Hij heeft een puppycursus gedaan en is netjes getraind tot hij richting Zeeland vertrok. Daar heeft hij een prima tijd gehad, maar aan z'n opvoeding is niet veel gedaan. Veel spelen en dollen met z'n huisgenoot, een Huskyreu van ruim een jaar. En toen kwam hij terug...

 

Een vertederend koppie, klein reutje maar met een stel felle oogjes in z'n hoofd! Hij deed ons meteen al erg aan Danka denken, ook zo'n klein pittig ding, lief karakter en een enorme werklust. Ook zéér eigenzinnig merkten wij al snel. Apporteren? Hoezo? Waarom? Voor wie? Mitch was moeilijk te overtuigen van de noodzaak tot werken. Wel wilde hij graag een extra rondje rennen en als de training hem niet meer beviel, smeerde hij 'm gewoon. Na een half uurtje kwam hij dan hijgend naar huis, blij dat hij weer iemand zag.

 

Uiteraard begon dat snel te vervelen en één van onze stagiaires maakte er een erezaak van Mitch tot andere gedachten te brengen. Niet met dwang en geweld, maar gewoon, met een simpele clicker. Na 6 keer trainen op één dag zagen we al een hele andere Mitch. Als we hem uit de kennel haalden, rende hij enthousiast met ons mee naar het trainingsveldje voor "beginnende honden". Eén dag later zat hij al op het veld voor "meer-gevorderden". We oefenden ons gek op de fluit met z'n allen en toen we een week verder waren, liep Mitch trots rond met een eend in z'n bek en sloeg hij onmiddellijk om op het geluid van de kom-fluit. Wij helemaal blij natuurlijk! We waren er door heen. Hoe erg we er doorheen waren, merkten we toen we met elkaar stonden te praten over de voortgang wat Mitch blijkbaar te lang duurde. Hij draaide zich om, pakte een dummy uit de emmer met apporteermateriaal, wrong z'n kleine lijfje tussen ons in en bood met opgeheven kop de dummy aan aan wie hem maar wilde aanpakken. Een fractie van een seconde stonden zowel Myrthe als ik stomverbaasd, toen pakten we snel de dummy aan, propten Mitch vol met worst, knuffelden hem zo ongeveer dood en vertelden hem dat hij écht de knapste hond van de wereld is. En dat is íe natuurlijk ook!

 

Na dit succes mocht hij 's avonds mee het veld in waar we zeker wisten patrijzen te vinden. En ja hoor, Mitch werkte keurig het veld uit, nog niet met perfecte slagen, maar zocht duidelijk de wind op en liet prachtig gangwerk zien. We hebben besloten dat hij voorlopig bij ons blijft voor z'n verdere opleiding, hij deelt een appartementje met Danka en met z'n tweeën vormen ze een zeer happy koppel. Zo kun je af en toe toch ook wel eens heel blij worden van een herplaatshond!

 

Debuut - 29-6-08

 

Afgelopen week was het zover: Fanny mocht mee met een jager het "echte" veld in, altijd weer een spannende gebeurtenis. Meneer kwam mij thuis ophalen waarna wij Fanny tussen de benen in de auto propten en richting jachtveld reden. Daar aangekomen mocht onze kleine duvel eerst een heel weiland afraggen wat ze dan ook met veel verve deed!

Daarna klom meneer de jager over een hek van een weiland met wat verschrikt kijkende pony's, stevende op een stukje ruige begroeiing af en daar vertrok het eerste konijn! Het schot miste en het konijn ontkwam. Nog geen minuutje later echter kwam een tweede konijn uit de dekking en dat schot was wel raak. Fanny, die het hele tafereel met meer dan gewone belangstelling had gadegeslagen, mocht los van de riem en ik snauwde haar het commando "apport" toe. En daar ging ze, keurig recht vooruit waar ze het konijn had zien vallen, de wind stond voor haar compleet verkeerd maar dat was geen beletsel. Ze draaide keurig om en pakte het konijntje op waarna ze het nestje afgaf, wel heel nerveuzerig, want dit was de eerste keer dat ze met warm wild werd geconfronteerd. We legden het konijn nog een paar keer weg en keurig bracht ze het even zo vaak weer binnen.

 

Daarna mocht ze een zandheuvel met veel onkruid doorjagen en kreeg ze twee patrijzen omhoog. Erachter aan natuurlijk, tot in de mais van de buurboer. Onze jager was zo vriendelijk een schot te lossen, waarop Fanny onmiddellijk omdraaide en kwam kijken wat er nu weer te doen was. Niets dus. Ze mocht nog een keer, kwam keurig terug op de fluit en daarna was het einde verhaal. Fanny weer in de auto, boer blij want z'n jonge aanplant wordt door de konijnen opgevreten en dit was er weer één minder en ik blij want Fanny deed het allemaal best aardig.

 

We reden de dam af bij de boer en daar zat aan de overkant van de weg, in het weiland, een "kudde" Canadese ganzen. Meneer de jager stapte voorzichtig uit, haalde het geweer uit de achterbak van de auto, daarbij nauwlettend gadegeslagen dor de ganzen. Rustig liep hij het weiland en net toen de ganzen besloten het zekere voor het onzekere te nemen en te vertrekken, klonk het schot en viel een gans. Fanny mocht uit de auto (ze had alles door het raampje goed gezien) en trok mij in de richting van de ongelukkige gans. Het was een flinke zware gans en Fanny is maar klein, maar ze pakte de gans op of het een eendje was en wilde ermee gaan rondsjouwen. Toen ze door had dat het apport toch echt naar mij zou moeten, gaf ze het op, legde de gans neer en liet het dier voor wat het was en sjouwde richting auto. Of ze zeggen wilde: "Draag hem dan ook zelf maar!". Nu, dat hebben we ook gedaan uiteraard en al met al was het een prima middagje geweest. Toch altijd weer leuk als je de training vruchten af ziet werpen.

Lastpak! - 16.6.08

 

Zoals bij onze meeste reguliere bezoekers inmiddels bekend, zwaait onze Eros hier sinds enige tijd de scepter. En dat zullen we weten ook! Waar Eros normaliter een zeer brave en handelbare hond is, heeft hij besloten in bepaalde gevallen als beschermer van huis en haard op te treden. Dat betekent dat zodra iemand hem onbekend, ons territorium wil betreden, zij éérst met Eros te maken hebben! z'n eerste slachtoffer is daarbij helaas al gevallen, een bezoeker waar hij om één of andere duistere reden verschrikkelijk de pest aan heeft. En dat nota bene iemand die zelf een herplaats-Weimaraner heeft en dus wel wat gewend is!!

 

Dus moet íe tegenwoordig netjes gaan zitten als er bezoek komt en BLIJVEN zitten tot de mensen binnen zijn. Lukt dat, dan krijgt hij een koekje, werkt hij niet mee, dan is een beschaafde knal voor z'n hoofd (bij wijze van spreken dan) z'n deel. Aangezien hij redelijk snel leert, blijft hij dus zitten en loert met een gemene blik richting bezoek. Is het koekje eenmaal geserveerd, dan slaat z'n humeur om als het spreekwoordelijke blad aan de boom en kan iedereen zich verheugen in veel likjes, poten ander lichamelijk contact.

 

Verder is Eros eigenlijk een watje en een échte Weimaraner: veel geschreeuw en weinig wol! Maar goed, zodra het bezoek eenmaal binnen is en door ons goedgekeurd, legt Eros zich hierbij neer, al doet hij dat soms wel érg letterlijk. Zo kregen wij onlangs visite in een weekend met mooi weer, die we lekker buiten ontvingen. Gezeten aan onze nieuwe, grote picknicktafel onder de parasol, serveerden wij de nodige drankjes en hapjes. Eros inspecteerde de boel vanaf een afstandje, concludeerde dat het wel erg gezellig en erg lekker was daar op die tafel en stapte zonder enig pardon tussen twee zittende mensen in op de bank. Die keken wat bevreemd, maar schoven keurig op...

En terwijl iedereen verbaasd naar Eros staarde, zette hij z'n act voort en plantte twee poten op tafel! Gelukkig stonden er op dat moment  slechts een paar theeglazen op tafel, want z'n achterpoten volgden al snel. Léon gaf nog een brul, maar met een soort van grijns keek Eros hem indringend aan en liet zich elegant door de poten zakken en plantte z'n enorme lijf in de volle lengte op onze tafel, keurig in het midden van de bezoekers. Z'n staart dreigde een theeglas te vermoorden, wat we slechts door een supersnelle actie konden voorkomen.

 

En daar lag Eros, languit, voorpoten over elkaar gevouwen met een stralende blik op z'n snoet en zo keek hij ons één voor één kalmpjes aan. Niemand deed iets, allemaal gewoon te overdonderd om actie te nemen, tot er één van ons gigantisch in de lach schoot en ook niet meer bijkwam. De rest van het gezelschap volgde en we konden Eros zien denken dat z'n act wel heel geslaagd was! Z'n staart roffelde met een dramatisch effect op en neer (weg theeglas dus). Het heeft nog heel wat moeite gekost z'n volledige 40 kg op commando van de tafel te krijgen, maar komisch was het wel after all.

 

 

 

 

 

 

Opvangcentrum - 2.6.08

Sinds kort hebben wij een opvangcentrum. En niet voor honden, nee, dit keer voor ontheemde vogels en dat soort spul. Dat komt zo.

 

Toen we net op de Tuindershof woonden, kregen we inwoning in de stal van een koppel zwaluwen. Hartstikke leuk natuurlijk, maar zwaluwen hebben de lastige gewoonte om uit veiligheidsoverwegingen hóóg te gaan nestelen. In ons geval heel hoog, namelijk in de nok van de stal. Het eerste jaar vonden we dat erg leuk en hielden de stand van zaken goed in het oog. Behalve dat er een vogelkind uit het nest duvelde, verliep alles zonder problemen. Ook het vogelechtpaar was de logies blijkbaar goed bevallen, want het jaar daarop kwamen ze terug, nu in één van de nokbalken, in de "lege" kant van een U-balk. Ze kozen een plekje vlak boven de hooizolder en begonnen aan hun rituelen. Toen de kinderen uit het ei waren begon de ellende. De eerste duvelde uit het nest en één van de stagiaires die hooi voor de paarden ging pakken, zal het scharminkeltje liggen, meer dood dan levend. Ik de ladder op en het kind weer teruggeduwd in het wat wankel uitziende nestje. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik gemiddeld zo'n 3 keer per dag de ladder op moest om vogeltjes te redden. En dankbaar? Nee hoor, de ouderdiertjes vlogen boos vlak over m'n hoofd, duidelijk met het doel mij weg te jagen. Niet dus, ik hield stand en uiteindelijk is volgens mij het hele zootje de grote wereld ingetrokken.

Daarna werd het nog fraaier en het nestelde het volgende paar asielzoekers hóóg boven in onze stalventilator. Ik hoefde nu echter de ladder niet meer op, want de vrije val die die domme kuikentjes maakten, was hoog genoeg om aan het hele nest al snel een eind te maken. We raapten nu - toch wat triest - 7 dode zwaluwbabies op met bestemming groenbak.

 

Dit jaar lijkt het beter te gaan, hoewel het weer de nodige moeite kost. Toen onze zoon namelijk de deur uitging was hij even zo snel weer binnen met de mededeling dat er babyvogels voor de deur lagen. "Wat? Nu ook al te vondeling gelegd?" was mijn eerste reactie. Niet echt bleek al snel. Een of andere onnozele koolmees had verzonnen dat hij/zij of samen een nest kon maken onder onze dakpannen. Er ontbreekt namelijk een dakpan aan de rand die wij hebben afgeschermd met fijnmazig gaas. Die kleine flutvogeltjes hadden dat gaas vakkundig aan de kant geduwd en hadden zo een gaatje gevonden om naar binnen te komen, letterlijk onder de pannen dus! Blijkbaar waren en nu twee naar beneden geduveld en hadden de val overleefd. De ene keek mij brutaal aan (dominant typje!) en achter hem/haar zat een nestgenootje die een wat meer timide indruk maakte. Snelheid was geboden, zeker met een kwijlende Weimaraner aan de andere kant van de keukendeur. Al denkend ontdekte ik nestgenoot nummer 3 achter een emmer, maar die had het tijdelijke al met het eeuwige verwisseld helaas.

 

Ik ben gauw achter onze schutting, die aan de keukendeur grenst, gaan kijken en liep daar tegen een oude, ongebruikte vuurkorf aan, zo'n hoog model op pootjes. Snel dat ding meegegrist, op het konijnenhok geplaatst (het konijn was vorig jaar al door een hond gemolesteerd maar het hok staat er nog steeds) en zo geduwd dat het ding min of meer recht stond. In het konijnenhok lag nog stro en hooi en daarmee fabriceerde ik in een wip een schitterend nest. Volgens mijn zoon moest ik de vogels met handschoenen oppakken, maar die had ik niet en bovendien is dat spul veel te klein, je zou ze beschadigen met handschoenen.

 

Ondertussen waren ook de ouderdieren gearriveerd en bekeken mijn vorderingen met belangstelling, veilig gezeten op een tak van de notenboom. Ik pakte het dominante typje op dat hevig blies en zelfs spuugbewegingen maakte, het leek wel een kwaaie kat! De andere liet zich beter vervoeren. Ze maakten het zich gemakkelijk in "mijn" nest en toen ging ik het dode broertje opruimen. Toevallig keek ik in één van de zinken emmers die bij onze achterdeur staan en zag daar twee allerschattigste vogelkopjes  omhoog starten, nog twee nestgenoten!! Ook die gingen in de vuurkorf.

 

Probleem was nu wel dat er vermoedelijk boven nog vogels zouden zitten én vier beneden, lastig voor de catering dus. Wij trokken ons discreet terug en hielden de boel in de gaten. En ja hoor, na twee minuten kwam er een koolmees aanstuiven die de boel kwam inspecteren. Goed bevonden want daarna vlogen ze af en aan met insectjes en ander eetbaar spul. Daarna hoorde ik gekrijs en lag vogel nummer 5 op de stoep, al snel gevolgd door nummer 6. Of ik er nu 6 of 7 heb durf ik niet eens te zeggen, maar het spul gedijt goed. Dat komt natuurlijk ook door één van onze stagiaires die met een pincet vliegenmaden van de groenbak is gaan plukken die ze met veel geduld in de open bekjes van de kleuterklas liet zakken. Echt geweldig!!  Af en toe gluren wij door de schuttingplanken en staan dan oog in oog met al dat kleine geel-blauwe grut. Ze zien ons ook, kijken venijnig terug en dan trekken wij ons beleefd terug.

 

Op advies van Léon monteerde ik ook nog een paraplu boven de schutting voor de regen en kou en zo en ik moet zeggen, het helpt goed. Bij de eerste stortbui kroop het hele stel bibberend op en in elkaar, maar ze bleven droog.

 

So far so good, zou je dan denken en dat hopen we ook, maar inmiddels heeft ook onze Beau (die normaal te lui is om de ene poot voor de andere te zetten) door dat er aan de ándere kant van de schutting leuke apportjes liggen. Kortom, Beau zit nu opgesloten in huis en mag alleen onze supervisie buiten. Danka heeft het ook door, maar komt niet zo veel op die plek, dus dat is te doen. De vogels beginnen al flink met hun vleugeltjes te klapperen, dus ik denk dat ze binnenkort wel eens uit gaan vliegen. Hopelijk hebben onze reddingspogingen 2008 het gewenste succes en zien we binnenkort de eerste koolmeesjes aan een oefenvlucht beginnen!

 

 

Teckelproblemen - 16.5.08

Wij hebben een teckel. Dat wil zeggen: dochterlief heeft een teckel en wij moeten er met z’n allen mee leven. Ikzelf ben niet direct een liefhebber van teckels, maar goed, af en toe moet je concessies doen en onze teckel is daar één van.

Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat onze teckel léuk is. Echt leuk. Ze is heel stoer, heeft enorm duidelijke lichaamstaal naar al onze honden toe, is snugger genoeg om te begrijpen wanneer ze bakzeil moet halen, ziet er bijzonder geinig uit en – iets minder leuk – heeft besloten dat wij samen vrienden voor het leven zijn.

Hoewel ik Teckel op een avond toen wij samen thuis waren en Teckel zich bij mij op de bank neervlijde, tactvol heb uitgelegd dat ik niet van teckels in het algemeen houd en zeker niet van modderige teckels op mijn witleren bank in het bijzonder, was zij daarvan in het geheel niet onder de indruk. Ze keek mij smachtend aan, gaf snel een likje over mijn neus en kroop gezellig op schoot. Waar ze natuurlijk de hele avond heeft gelegen.

Weer een sessie later heb ik haar zo mogelijk nog indringender uitgelegd dat ik een énorme hekel heb aan teckels die niet luisteren cq gehoorzamen. Want tussen luisteren en gehoorzamen bestaat een wereld van verschil tenslotte. Teckel luisterde aandachtig en toen ik uitgesproken was, gaapte ze luidruchtig en ging een rondje wandelen. Sinds die tijd komt ze gewoon als ik roep, gaat naar binnen als ik het zeg, gaat zelfs zitten op commando, kortom, wij tweetjes kunnen best door de bocht samen.

Eén puntje is echter nog steeds in staat onze prille relatie danig te verstoren. Teckel houdt namelijk enorm van water en nog meer van modder. Zit ze zich in het water hele dágen te spiegelen, modderbaden brengen haar buiten zichzelf van enthousiasme. Ze rolt in de modder, waadt er doorheen wat met haar hoogte van zo’n 25 cm neerkomt op nóg een modderbad, in één woord: ze is gewoon een vieze teckel! Zelf zit ze daar in het geheel niet mee en zodra de ontbijtronde achter de rug is, wandelt ze gewoon het huis binnen, huppelt door naar de kamer met als doel haar inmiddels vaste plek op, jawel, mijn witleren bank!

Hoe vaak ik die bank al niet heb gepoetst en ingevet naar aanleiding van de aktiviteiten van Teckel is niet meer na te gaan, maar voor mij is de maat vol. Dus toen Teckel onlangs weer een poging deed naar binnen te glippen met een spoor van modder en water achter haar aan, greep ik nét op tijd in. Brulde haar terug (ze kwam netjes) waarop ik haar oppakte en onder de arm meenam naar onze buitenkeuken. Daar rolde ik haar in een handdoek, poetste haar vieze lijfje droog, waarna ik met kam en borstel in de weer ging tot Teckel aan alle kanten blonk en glom. Ik helemaal blij en Teckel wat minder, maar goed, we konden nu samen weer naar binnen. Zodra we buiten kwamen, nam Teckel een run richting weiland wat ik kon onderscheppen met een flinke brul. Ze kwam netjes terug, niet alleen met hangende pootjes, maar ook met hangende oortjes en een wel zéér droeve blik in haar kleine kraaloogjes. Ze liep wat gedrukt achter mij aan richting keukendeur en vlak daarvoor zag ze haar kans schoon: een run naar de voortuin, snel onder de heb door en hup, rollen in het zand! Daarna kwam ze onmiddellijk op eigen initiatief terug en ging keurig voor mij zitten, wel met een zeer lage lichaamshouding, maar toch…

Ik voelde me even op alle fronten verslagen en moest diep nadenken over de volgende stap. Ik liet haar daarop zitten, griste uit de badkamer beneden een haarborstel van dochter (tenslotte is Teckel van haar), liep weer terug en tot Teckels grote ontzetting begon de borstelbeurt opnieuw. Wéér het zand van haar pootjes en buikje, streek over haar rug, baard en snor een veeg met de borstel en toen mocht ze weer weg. Snel rende Teckel een rondje voortuin voor de broodnodige ontspanning en daarna konden we samen aan de koffie.

De vreugde was jammer genoeg van korte duur, want na een paar uur ging Teckel natuurlijk weer mee naar buiten en ja hoor, binnen vijf minuten lag ze alweer samen met haar grote vriend Xanto in de enige modderplas die nog op ons hele terrein te vinden was. Toen ik langs liep, blafte ze vrolijk, niet in het minst onder de indruk van mijn gechagrijn in haar richting. Ach ja, als teckel heb je natuurlijk enige privileges…

 

Weekendcapriolen - 29.3.08

 

Hoewel het weekend er nog niet eens opzit (gelukkig!), heeft het voor mijn gevoel al minstens vier dagen geduurd. Alles en iedereen loopt en doet hier door elkaar en hoewel dat zeker niet ongebruikelijk is, vond zelfs ik het nu wat hectisch worden. Dat komt misschien ook omdat ik afgelopen week aan een nieuwe part-time baan ben begonnen (bij een hondenvoerfabrikant uiteraard!), wij met twee duidelijk loopse teven te maken hebben plus een teef die elke dag de indruk geeft zo ongeveer nú te gaan bevallen (wat uiteraard een geintje is), een dochter die afgelopen week werd geopereerd waardoor ik een hele dag in het ziekenhuis hangend doorbracht, diezelfde dochter nu weer thuis is en meldt dat ze verzorging en aandacht nodig heeft, een veldwedstrijd van onze Imme midden in de week waardoor Léon minstens 16 uur van huis is (hoe doen anderen dat toch altijd?), zaterdag een show in Luxemburg, ondertussen een logeer-dekreu uit Zwolle halen op een avond en tel daar dan nog twee extreem geile reuen die NIET mogen dekken bij op, dan krijg je een redelijk beeld van ons reilen en zeilen hier. Als klap op de vuurpijl vond iemand het nodig daar nog even twee vreemde reuen bij te komen brengen hoewel ik had gezegd daar nu éven geen plek voor te hebben. Enfin, na één nacht wakker liggen van de piepende en jengelende honden zijn die weer weg tenminste.

 

Toen Imme en Fanny met hun bekers gisteravond dan ook thuiskwamen tegen middernacht, spraken wij de hoop uit op een kalme zondag. Het ging echter anders, uiteraard zou je bijna zeggen. Aangezien ik met een forse rugblessure kamp, zou Léon de ochtendronde honden doen. Prima idee, tot het moment dat hij onderaan de trap stond te brullen dat hij weg was omdat onze Aevie er vandoor was. Normaliter niet zo'n enorm punt, want Aev trekt wel vaker haar eigen plan en richt sinds haar laatste escapade bij een hobbypluimveehouderij niet veel schade aan gelukkig, maar nu is madame 8 weken drachtig en in bezit van een énorme buik plus een onverminderde drang om op ontdekkingstocht uit te aan. Ze was gewoon over een hek van de buitenafrastering heen geklommen en was weg voor een ochtendwandelingetje. Léon uiteraard behoorlijk verontrust met de auto op pad, we kennen haar uitvalsroutes zo ongeveer, terwijl ik me voorzichtigjes uit bad hees en vanuit ons badkamerraam polshoogte nam. Dáár zag ik Aevie, helemaal in de verste verte, op een kaal maisveld van onze achterbuurboer, duidelijk bezig aan een actie de sloot over te steken. Ik rukte in een soort reflex rukte ik het raam open en gaf een afgrijselijke brul waar Léon jaloers op geweest zou zijn. Tot mijn stomme verbazing draaide Aevie haar koppie om en kwam in actie. Een forse galop richting huis, hoera!!!
 

 

Maar wat nu? Bloot, koud en nat doe je niet veel in zo'n geval. Dus met een brul zoonlief uit bed gekrijst met de mededeling dat hij naar buiten moest om Aevie op te vangen. Gelukkig was hij dit keer snel van begrip en op blote voeten met míjn jas over een korte broek racete hij in de richting die in aangaf. Kwam echter vrijwel meteen onverrichterzake terug. "Ze is er niet", zo luidde zijn commentaar. Is er niet? Ik had haar zelf onze kant op zien komen. Achter de stal kan ik haar niet meer zien, maar zowel vóór als achter de stal was geen Aevie meer te bekennen. Ze moest toch ergens zijn gebleven.

Robert weer op pad, nu richting stal. En ja hoor, hij had z'n voet nog niet over de drempel en de verlossende kreet kwam: "Hier is ze!". Stof tot nadenken dus, maar ondertussen Léon gebeld dat hij z'n zoektocht kon staken. Aevie was dus gewoon weer terúg achter over het hek gesprongen en was weer braaf naar haar kenneltje gewandeld waar ze net naar binnen ging toen Robert haar lokaliseerde. En dan te bedenken dat Aevie haar leven lang er vandoor is gegaan als ze ook maar éven de kans zag, dan is dit een behoorlijke verademing. Hoewel eerlijk gezegd: een paar weken geleden ging ze mee naar het bos op de fiets en liet ik haar los lopen na een kort gesprek waarbij ik haar op het hart drukte ONMIDDELLIJK te komen als ik zou fluiten. Met haar meest dociele blik keek ze me aan, dat was beloofd dus. En ze heeft het gedaan: elke keer als ik floot kwam ze braaf terug waarna ik mijn deel van de afspraak nakwam, een stukje worst voor haar. Ach ja, haar moeder Lisa haalde ook op haar 9e een eerste officieel diploma... Nu maar eerst even die worst gaan brengen, afspraak is afspraak tenslotte!

 

Eros - 20.3.08

Behoorlijk slapeloze nachten hebben we er van gehad, maar uiteindelijk is de beslissing toch gevallen en gaan we een andere baas voor onze Eros zoeken.

 

Hoewel wij allemaal, inclusief kinderen, heel gek zijn met deze fijne hond, is hij bij ons jammer genoeg niet op z'n plek. Hij is meer een "eenmanshond" die het heel moeilijk vindt z'n bazen met andere honden te moeten delen. Hij wil graag in het middelpunt van de aandacht staan en daar hebben onze andere honden weer moeite mee. Eros zoekt niet echt conflicten, maar geeft subtiele signalen dat hij het met de gang van zaken niet eens is. Daar reageren de anderen dan weer op en daardoor ontstaat onrust in de roedel die nu net leuk begon te lopen. Eros woont in huis, wil absoluut niet in een kennel (wat toch elke dag even moet als de andere reuen buiten lopen), en is heel gelukkig in z'n eigen (openstaande) bench in de bijkeuken. Vaak slaapt hij daar samen met onze Fanny, stevig ineengestrengeld in één bench en gisteravond lag Teckel er nog bovenop, een heel aandoenlijk gezicht. Ook met Joya is hij dik bevriend, dat wil zeggen zo lang hij de superioriteit van Jo maar wel erkent. Anders mept ze erop! Hij heeft al heel wat gaten in z'n oren moeten laten behandelen door ons omdat hij dacht dat Joya best haar bot met hem zou willen delen. Niet dus.

 

Beau speelt dagelijks dat ze Eros niet ziet. En wat ze niet ziet, is er niet, ergo: Eros is er niet. Eros legt zich daar heel verstandig bij neer en houdt een eerbiedige afstand ten opzichte van Beau.

 

We hebben er allemaal een beetje een katergevoel over, Eros leek zich zo goed aan te passen, is in het bos bij onze "privéwandelingen" samen zo lekker sociaal tegen andere honden, inclusief reuen, af en toe gezellig in bed bij de kinderen en logerende vrienden, luistert perfect, wil graag werken, altijd geïnteresseerd als er iets te doen valt, maar om nu nog járen zo door te tobben is niet fair tegenover alle honden. En eerlijk is eerlijk: we worden er gewoon niet vrolijk van. Uiteindelijk zal er wel een keer rust komen in de club, maar vooral Xanto en Cliff worden uiterst geïrriteerd tegen een uitdagende en heibel zoekende loslopende jonge reu. Xanto heeft Eros al een keer onder de grond gestopt en we hadden eigenlijk gehoopt dat daarmee de rust weer zou keren. Niet helemaal, want Eros heeft besloten nu elke ochtend, tijdstip maakt hem daarbij totaal niet uit, Xanto's kennel met een bezoek te vereren om hem eens flink uit te blaffen. Dan zijn we héél blij dat Xanto stevig achter slot en grendel zit! We hebben al eens overwogen Xanto te verhuizen zodat ze elkaar niet meer hoeven te zien, maar aangezien Xanto heel happy is in z'n eigen verblijf is dat eigenlijk ook geen optie. Gaan Cliff en hij elkaar zo meteen weer belagen.

 

 

Nou ja, voorlopig maken we eerst onze EG-1 cursus af met Eros, hij vindt trainen samen helemaal geweldig, staat in weer en wind klaar om mee naar de hondenclub te gaan, is de beste van z'n klasje en kan eigenlijk morgen examen doen. Alleen de oefening "aan de voet" vindt hij nog wat lastig. Wáár blijft dat brokje nu als ik me omdraai? lijkt hij zich steeds af te vragen. Uiteindelijk komt dat brokje wel als hij op z'n plek zit, maar het systeem er achter is hem nog niet helemaal duidelijk. Met de dummy rondsjouwen is wel heel leuk. Had hij eerst wat moeite met het verplicht oppakken van een blok of dummy, sinds we het met de clicker hebben aangepakt, grijpt hij alles wat los en zit om te brengen. Heel plezierig natuurlijk, al vinden wij de afstandsbediening van de tv als apport wat minder geslaagd. Enfin, voorlopig nog maar even stevig doortrainen en wandelen samen.

 

 

Heavy weekend - 11.3.08

 

Afgelopen weekend was a heavy one! Op donderdag 6 maart reisden Léon, Xanto, Imme en ikzelf via Calais naar Dover op weg naar de Crufts, dé show in Europa. Met enige weemoed bedacht ik dat ik vroeger notabene betááld werd om de Crufts te bezoeken en er toen nog niet zoveel om gaf, snik, nu betaal ik me blauw om een dagje op de Crufts te mógen rondsjouwen. Enfin, die tijd hebben we gehad dus, jeugdsentiment...

 

We dachten alles goed voor elkaar te hebben en togen opgewekt richting Noord-Frankrijk. Op tijd weg voor alle mogelijke files en ja hoor, we werden niet teleurgesteld, bij Gent was het gelukkig raak: een vette file richting Frankrijk! Toch nog op tijd voor de boot dachten we opgelucht. Een ander probleem deed zich echter voor. Een chagrijnige Franssprekende mevrouw controleerde onze papieren en bleef eindeloos lang met één van de hondenpaspoorten in haar handen draaien. Met m'n leukste glimlach en m'n beste Frans informeerde ik of ze wellicht "een problème" had gevonden, wat ze met een gesnauwd "oui" beantwoordde. En quoi vroeg ik dan, lichtelijk gealarmeerd. De datum van de vaccinatie en chip klopte niet, zo beet ze me toe. Léon begon nerveus te worden, waarop ik hem toesiste kalm te blijven en naar de andere kant, nu in het Engels voor de zekerheid, uitlegde dat Xanto een German import was en dat ze in Duitsland niet chippen maar tatoeëren, waardoor Xanto láter pas is gechipped. Dit interesseerde mevrouw in het geheel niet, het was allemaal niet "complet" en we moesten maar naar de Supervisor. Shit!

 

Uit de rij dus en naar een kantoortje waar de tweelingbroer van de vroegere Mr. Humphreys in zwart fluwelen krijtstreepjespak ons tegemoet kwam gefladderd. "Quel est le problème?" wilde hij weten. Nou, wij hadden geen enkel problème, maar z'n collega blijkbaar wel. Weer vertelde ik vriendelijk grijnzend m'n verhaal terwijl ik achteruit Léon een schop gaf dat íe z'n mond moest houden. Meneer Humphreys draaide, keek en jongleerde met het paspoort van Xanto terwijl ik gedienstig de verkeerde stamboom onder z'n neus duwde. Die werd weer weggegrist door Léon en vervangen door het juiste exemplaar. Na een paar onduidelijke bewegingen met de wenkbrauwen haalde meneer z'n schouders op en sprak de verlossende woorden: "C'ést correct". Daarna informeerde hij of we naar de Crufts gingen wat wij bevestigden, ja, wat anders??? "Magic", zo zei hij, waarop Léon uitlegde dat Magic nu juist de hond was die al mét de juiste papieren in Engeland woonde. Dolle pret in het kantoor van zo'n halve vierkante meter waar zich inmiddels drie man extra had verzameld. Blij dat we weg konden, nu met een dik pak tickets voor zowel honden, mensen als auto.

We waren nog niet koud buiten of mr. Humphreys holde ons achterna, dit keer met twee waardebonnen voor een consumptie aan boord omdat we zo waren opgehouden. Dat we een uur te vroeg waren was hem blijkbaar niet opgevallen, hij dacht dat we letterlijk de boot hadden gemist. Niet dus en de free coffee aan boord smaakte best!

 

Even wennen aan het links rijden in Engeland, maar het ging beduidend beter dan vorig jaar. Léon hanteerde de kaart als een goudzoeker z'n kompas en zo kwam het dat we nog redelijk op tijd in het Novotel in Coventry arriveerden. Saai zakenhotel, zonder het leuke Britse bloemetjesbehang van vorig jaar, een ongezellig restaurant met kale, witte muren, maar na een fles wijn kleurden ze als vanzelf leuk op. Naast ons een stel Franse Belgen die blijkbaar de Crufts al hadden bezocht en waar we een levendig gesprek mee begonnen.

 

De honden lagen inmiddels op de hotelkamer, knusjes naast elkaar op een daartoe bestemd dekentje. Xanto had last van z'n buik (moest op grond van de Engelse wetgeving tussen de 24 en 48 uur voor vertrek worden ontwormd) en Imme weigerde te plassen op buitenlandse grond. Daar liep ik dan 's avonds in de regen en kou in een saaie Engelse buitenwijk met één hond die niets wilde doen op het gebied van ontlasten en een ander die elke grasspriet onder wenste te poepen...

 

Na een goede nachtrust waren zowel Xanto als Imme weer OK, Imme wilde zelfs wel even een piepklein plasje doen waarbij Xanto vrolijk over haar heen plaste voor het geval ze nog niet wist dat hij eigenlijk de baas was van ons allen. Nou ja, Crufts was toch nog zo'n 40 km verder, tegen die tijd was Immie wel weer droog. Om 6.45 uur vertrokken we richting Birmingham, notabene nóg vroeger dan dat we in Holland naar Groningen of daaromtrent zouden moeten! De Britse clan was er al, aangevoerd door Magic die volledig uit z'n dak ging toen hij ons zag. Het was een gehuil van jewelste! Xanto en Imme gingen onmiddellijk over naar standje Alert: daar had je die hufter weer die ze nét thuis er uit hadden gewerkt, dat misselijk krijsende puppie, z'n neefje notabene, die onze Xanto toch al niet kon luchten of zien. Met een fikse grauw van z'n beide familieleden werd Magic weer met vier poten op de harde wereld gezet, niks geen leuk weerzien met de club, bek houden en aftaaien, zo luidde de boodschap. En dat terwijl hij juist in was voor een megaknuffel... Die hij later, buiten gezichtsveld van onze twee chagrijnen, ook heeft gehad uiteraard.

 

88 draadharen waren ingeschreven, nog nooit zoveel bij elkaar gezien behalve vorig jaar. Xanto liep lekker, deed goed z'n best en had er weer zin in. Hij won z'n klasse over twee Britse champs, wat ons weer moed gaf voor de verkiezing Beste Reu. Helaas, het Engelse chauvinisme vierde weer hoogtij en de twee Britse topkennels wonnen. We hadden er hard genoeg voor gestreden, drie Duitse importen op een rijtje op de Crufts, maar ja, hoewel jammer hadden we dit wel een beetje verwacht. De reacties uit het publiek waren echter heel leuk, veel enthousiaste mensen dat Xanto zo geweldig liep en zo mooi en zo lief en zo braaf was, wat hij direct bevestigde door iedereen die hem wilde bekijken, stevig af te likken.

 

Opvallen waren twee zaken. De ene was dat de aanwezige fokkers over een enorme vakkennis beschikten en heel duidelijk wisten waar ze mee bezig zijn, de andere was het verrassend slechte gangwerk van de meeste Britse honden. In stand lijkt het nog wat, maar gaan ze lopen, dan springen de tranen je soms in de ogen. Er was er zelfs één die zowel voor áls achter kruisend liep en in elke bocht bijna op d'r gezicht ging. Maar toch winnen! Xanto heeft heel wat rondjes extra moeten lopen omdat men kwam vragen hem nóg eens te showen. Ook Magic maakte goede reclame voor onze honden: hij werd geprezen vanwege z'n goede karakter en z'n mooie staartdracht (in Engeland is het couperen pas sinds kort verboden). Er zijn al heel wat dekkingen van hem besproken, zo vertelde z'n trotse eigenaar Tracy. Ook wij  hebben veel contacten gelegd, zelfs iemand die zich Arco nog herinnerde van zo'n 6 jaar geleden! Enfin, het zal wel niet de laatste reis naar de UK zijn die wij hebben gemaakt, Xanto heeft een paar héle aardige potentiële echtgenotes ontmoet die hoog op z'n verlanglijstje staan.

 

De avond in het hotel werd besteed aan de nodige nabeschouwing. Altijd wel een paar Britten te vinden voor een potje Crufts-discussie en een flesje wijn!

 

Op zaterdag gingen we richting huis. Het weer werd slechter, de weg naar Dover was afgezet waardoor we een sight-seeing route moesten nemen, de boot vertraagd vanwege het slechte weer en toen we er uiteindelijk op mochten, werden we verblijd met allerlei instructies voor als er iets mis zou gaan (bbbrrrrrr....). De eerst paar mijl stampte en piepte het schip aan alle kanten en vond ik het bepaald minder dan op de heenreis. De golven met witte schuimkoppen waren duidelijk te zien en ik zag het beeld al voor me van twee zeezieke hondjes achtergelaten in het ruim van een schip... Een halve liter bier later vond ik de zee aanmerkelijk rustiger dan voor die tijd en nog een half litertje verder durfde ik me ook aan een lichte lunch te wagen. Kortom, het werd nog een leuke reis! De honden schrokken wakken toen we benedendeks kwamen bij de auto, veel geleden hadden ze dus echt niet, gelukkig maar. Eenmaal in Frankrijk wilde Imme ook wel plassen, Xanto er (uiteráárd) weer overheen, zucht, maar nu hadden we niets meer te verliezen. Tegen tienen kwamen we thuis met twee zéér happy hondjes, twee mooie rozetten en een enorme ervaring rijker!

 

 

Terrorist - 5.3.08

 

Normaliter zou ik deze term eerder toebedelen aan één van onze grijze gevaartes, maar deze keer gaat de award naar Danka, onze kleine bruinschimmel draadhaar die op afroep een uiterst geniepige oogopslag kan produceren. Gisteren gaf ze daar weer een prachtig staaltje van weg!

 

Ik had met een stagiaire de afspraak gemaakt dat zij Danka mee mocht nemen naar school voor een drie uur durende trainingsessie, waarbij ik Danka en haar naar Breda zou brengen, zelf zou gaan trainen met Joya en dan weer richting Breda om het duo op te halen. Daarna zou de stagiaire als tegenprestatie de rest van de schooldag verzuimen (foei!) en onze kennels een grote sopbeurt geven. Wij gaan immers donderdag naar de Crufts en proberen met man en macht alles vóór die tijd op orde te krijgen om onze gewaardeerde oppas zoveel mogelijk werk uit handen te nemen.

 

Tot zover niets aan de hand. Léon was niet helemaal op de hoogte van onze afspraken en had Danka dus 's ochtends losgelaten in een uiterst modderige en natte uitlaatplaats met vooral véél zand. Met enige wanhoop zag ik Danka richting kennel gaan voor haar ontbijt: met recht een módderfiguur! Nou ja, niet zeuren, een handdoekje of 10 erover en madame is weer toonbaar, zo dacht ik heel positief. Ik poetste mevrouw schoon, gooide met een welgemeende zwaai een jachtlijn over haar koppie en daar begon het lieve leven. Danka ging MEE!! Nagejoeld door een jaloerse moeder Aevie (die normaliter meegaat in de auto), huppelde Danka vrolijk mee richting hek. De bedoeling was duidelijk: Danka ging uit!

 

Joya zat al in de achterbak op een enorm kussen dat ze met verve bewaakte. Danka toonde zich ábsoluut niet onder de indruk en jumpte bovenop Jo die onmiddellijk het hazenpad koos richting stoel met suède bekleding... Daar dacht ik het mee geregeld te hebben, maar dat was een enorme vergissing! Zodra ik voorin had plaatsgenomen dook het brutale hoofd van Danka naast me op. Wat commando's in de trant van "naar achteren", "ga terug" en nog wat minder parlementaire termen werden richting Danka geslingerd, waar ze zich niets van aantrok en terwijl ik met twee handjes aan het stuur mijn auto midden op de weg draaide, klom Danka op de passagierstoel naast mij. Hevig geïnteresseerd in haar omgeving blikte ze links, rechts en vooruit door het raam, maar zéker niet mijn kant op. Ineens dacht ik aan haar acties van toen ze nog een héél klein pupje was en op bezoek ging bij haar vader Driekes in Zeeland. Toen lag ze al bij voorkeur óp het dashboard tussen raam en kunststof in geklemd, lekker in de zon. Vanwege deze emotionele redenen gaf ik het op: Danka kon blijven zitten! Wat mij betreft dan, zelf had ze dat al besloten.

 

Tot het station geen probleem, maar toen wilde de stagiaire instappen. Ik zei niets, Danka deed niets. Stagiaire probeerde zich subtiel naast Danka op de stoel te wringen. Ging niet. Danka zat als een blok. Stagiaire duwde voorzichtig door, ik bleef kijken, zeer geïnteresseerd in de afloop. Die was voorspelbaar: stagiaire zat tegen de deur aangedrukt, Danka breeduit terwijl één pootje richting rechts van de stoel werd gedeponeerd, haar schattige prikoogjes hield ze strak op de weg gericht, ze reed "mee".

Halverwege de rit naar Breda zag ik uit mijn ooghoek stagiaire subtiele pogingen doen om een 10 cm extra ruimte te bemachtigen. Helaas... Voor een stoplicht wachtend leek mij een juist moment om een korte speech te houden over dominant en afdwingend gedrag. Stagiaire knikte dat ze het had begrepen en deed verder niets. Even later informeerde ik vriendelijk of ze het niet beter zou vinden, ook met het oog op de komende trainingsessie op school, Danka van deze plaats weg te sturen. Op dat moment ging de telefoon van het meisje maar tegen de tijd dat ze die uit haar jaszak onder Danka had uitgetoverd was het gesprek over. Toen werd ze pas echt nijdig en met een forse brul en duw probeerde ze Danka duidelijk te maken dat ze op moest duvelen. Dat was tenminste taal die Danka begreep. Uiterst beledigd trok ze zich terug áchter de passagierstoel, zuchtte eens diep en keek demonstratief door het raampje naar buiten.

 

Hoe de training is gegaan verder, heb ik niet meer gehoord, ik heb Danka opgehaald en hoorde dat de plannen waren gewijzigd. Danka was zonder meer vrolijk én droog inmiddels en stapte onmiddellijk in de auto, via de voordeur, direct op de voorstoel. Ik heb niets meer gezegd, over haar koppie geaaid en gevraagd of ze een leuke ochtend had gehad. Waarop ze uitgebreid gaapte en mij even aankeek met dichtgeknepen spleetoogjes. Ze legde eerst een poot op mijn arm (ondertussen ramde ik bijna wéér een auto), zeeg op de stoel neer en viel tot aan huis in een diepe, diepe slaap. Over die leuke ochtend hoefde ik mij geen zorgen meer te maken...

 

Maandag 2 - 19.2.08

 

Dacht ik het na zaterdag gehad te hebben voor dit weekend, bleek dit een grote misrekening te zijn want de zondag kwam er nog achteraan. De zaterdag was weliswaar nog "gewoon" druk en hectisch, maar min of meer ordelijk, maar de zondag was één grote puinhoop.

Na alle eigen honden en logees te hebben verzorgd vertrok ik rond half tien richting Leiden voor een zweetwerkdag met Cliff. Lekker in de auto, Cliff lekker in het zonnetje achterin de inmiddels erg lege auto op een riant kussen, geen files en ruim koffie aan boord, wij konden er helemaal tegen, Cliff en ik. Goed en wel op de A16 aanbeland, een 35 minuten van huis besloot ik eerst te tanken want het waarschuwingslampje van de benzine brandde al enige tijd. De eerste beste Esso-pomp zou ik aandoen, zo besloot ik, ondertussen vast tussen kledingstukken naar m'n handtas graaiend op de stoel naast mij. Geen tas. Even kreeg ik het heel benauwd, wáár was die tas? Niet in de auto in ieder geval. Ik schoot de vluchtstrook op en begon de auto aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Cliff werd wakker, stilstaande auto's zijn nu eenmaal niets voor mijn honden, rijden moeten ze, en deelde spontaan wat likjes uit midden in m'n gezicht. Een aktie die ik éven niet kon waarderen. Tas, tas, tas! Niet dus. De tas, mét portemonnee, autopapieren, pasjes, etc., lag veilig thuis in de keuken. Geen geld, nog zo'n 70 km in de tank en nog een dikke 70 te gaan. En dan in de polder uitkomen in de hoop dat ik daar geld van iemand zou kunnen lenen voor de terugreis. Niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht.

 

Ik besloot Léon te bellen die - uiteraard - niet opnam. Alle telefoons geprobeerd, tenslotte lag Léon nog steeds door griep of iets met vergelijkbaar resultaat geveld in bed. Uiteindelijk nam hij op en hoorde mijn verhaal aan. Diepe zucht aan de andere kant van de lijn en toen de belofte mijn tas asap te komen brengen. Ik zou doorrijden naar het eerste benzinestation en daar op hem wachten. Tijd genoeg ook om het telefoonnummer van de zweetinstructeur te zoeken en mij te excuseren voor het eerste uur van de training. Geen nummer natuurlijk. Dochterlief uit bed gebeld (ook ziek en zéér chagrijnig) en op zoetsappige toon gevraagd of ze álsjeblieft even op internet naar het nummer wilde zoeken. Uiteindelijk kwam ze vrij vlot met een huisnummer over de brug, een mobiel nummer natuurlijk niet. Nou ja, tenminste iets. Ik belde naar huis, maar geen gehoor uiteraard. Na 10 minuten nog maar eens geprobeerd, nog niets. Toch vervelend, je wilt toch tenminste laten weten dat je onderweg bent. Gelukkig meldde de telefoon aan de vrouw des huizes dat ik had gebeld waarop zij mij terugbelde en mijn verhaal aanhoorde. Ik kreeg het mobiele nummer van de trainer en zij zou me alvast afmelden. Goede reis! Ja hoor, bedankt.

 

Al vrij snel kwam Léon aangescheurd met een brede grijns op het gezicht en de tas in de hand. Gelukkig, ik kon tanken. Snel naar de pomp, slang erin, portemonnee eruit en naar binnen. "Pomp 13 alstublieft en waar is het toilet?", even voor de zekerheid want in dat veld is het ook maar behelpen tenslotte. "Hoge nood?", informeerde de caissière met een meelevende glimlach. Ik schoot in de lach en legde haar de situatie even haarfijn uit, compleet met alle bijbehorende frustratie. Ook zij schoot in de lach en liet mij ondertussen afrekenen. Daarna schrok ze bij het bekijken van de bon en deelde mij droevig mee dat ik in plaats van 31,23 euro zojuist 81 euro had gepind! Dat moest ze éven in orde maken, maar, ondertussen kon ik mooi naar het toilet, zo besloot ze haar relaas. Goed idee vond ook ik en zo geschiedde.

Toen ik terugkwam bij de kassa was inmiddels een collega opgetrommeld die mee ging denken, althans, daartoe een serieuze poging deed. Volgens haar kon het allemaal niet en had ik gewoon het juiste bedrag betaald. Caissière 1 vroeg ondertussen of ik 25 cent voor haar had, dan zou ik 50 euro retour krijgen. Leek me een prima plan. Cliff loeide ondertussen vanuit de auto dat we haast hadden. Caissière 2 was het daar niet mee eens. De kassa kón gewoonweg geen fout hebben gemaakt en áls dat al zo was, had dat rotding 31,23 en 81 op moeten tellen. Dit kon echt niet en ze loerde met een valse blik naar de 50 euro in mijn hand. Ik duwde haar héél rustig en beheerst de kassabon onder de neus waarop toch duidelijk stond dat er zojuist 81 euro van mijn rekeningnummer was afgeschreven. Ze twijfelde even, maar besloot haar oorspronkelijke standpunt te handhaven, het kon niet en daarmee uit. Caissière 1 zuchtte eens diep en begon de fout opnieuw uit te leggen. Van de één naar de ander kijkend kreeg ik het idee dat dit wel eens héél lang zou kunnen gaan duren, waarop ik voorstelde dat nummer 1 mijn naam en adres zou noteren voor het geval nummer 2 gelijk zou blijken te hebben. Dat leek een oplossing, maar nummer 2 begon weer tegen te sputteren. Ik opperde dat ik óók wel wilde tekenen voor het ontvangen wisselgeld van 49,77. Nummer 1 lachte opgewekt, dat was echt dé oplossing en ook nummer 2 keek wat meegaander. Ze griste de bon uit m'n hand en riep dwars door de zaak dat ik dan 50 euro wisselgeld had gehad en daarvoor moest tekenen. De rij achter ons was inmiddels aanzienlijk gegroeid en bestond grotendeels uit zuchtende en verveeld kijkende heren. Ik kreeg er wel lol in, was inmiddels toch te laat en hield bij hoog en laag vol dat ik slechts 49,77 had teruggehad en niet 50 euro. Caissière 2 loerde naar naar mijn hand waarin nog steeds 50 euro zat. Ik volgde haar blik en wees haar fijntjes op de 5 muntjes van 5 cent (lekker klein geld kwijt) die nog op de toonbank lagen en die ik zojuist aan haar collega had gegeven. Dat begreep ze en de opluchting was van haar gezicht te lezen. Ik mocht tekenen, leverde een visitekaartje in voor de veiligheid en maakte mij supersnel mét m'n 50 euro uit de voeten. Scheurde vervolgens nog nahikkend van de lach richting Leiden. Belde ondertussen Léon nog even om dit idiote verhaal te vertellen, maar die bleek de verkeerde afslag genomen te hebben en was nog druk bezig om weer thuis te komen, al proestend en kuchend.

 

Eenmaal in de Vlietlanden was de groep nergens te vinden, maar de telefoon bood uitkomst. Ik zou worden opgehaald. Dat gebeurde en op de vraag of Cliff er al iets van kon antwoordde ik naar eer en geweten dat hij er geen fluit van snapt. Of niet van wíl snappen natuurlijk, dat kan ook. Enfin, Cliff werd op een spoor gezet en ik riep opgewekt dat hij "de bok" moest zoeken. Cliff negeerde mij straal en ging op weg richting fazanten. Weer terug op het spoor, Cliff er weer af, enz., enz. Uiteindelijk waren de fazanten blijkbaar op weg en besloot Cliff tot enige medewerking. Het laatste stuk liep hij keurig het spoor uit, toonde weinig interesse in de gevonden bok, accepteerde nog net een flink stuk kaas en dat was dat. Verder hield hij het wel voor gezien en redelijk op tijd aanvaardden we de thuisreis. Kwamen echter onmiddellijk in een file van voetgangers en fietsers, die met het mooie weer dus écht allemaal naar buiten wilden, de natuur in! De natuur rond Zoetermeer/Leiden bestaat uit polderwegen zó breed dat er net een auto langs kan en met aan beide zijden water. Een paar rustieke, véél te hoge en smalle bruggetjes vervolmaken dit idyllische landschap en honderden wandelaars met ultramoderne kinderwagens en suffige Golden Retrievers overduidelijk van het type huishond wedijverden met evenzoveel fietsers én mijn leuke, extra lange auto, om een plekje op de weg. Het zweet sloeg ons uit, althans, mij dan, want Cliff hing hijgend uit een raampje om de omgeving op zich in te laten werken. Hij was duidelijk een dagje uit!

 

Enfin, uiteindelijk misten we de afslag naar Rotterdam vanwege een volgens mij onbetrouwbaar navigatiesysteem, kwamen wel weer ergens op de A16 uit en arriveerden uiteindelijk weer in het Brabantse. Op de Zwarte Dijk kwam Léon mij tegemoet met Imme aan de lijn, overduidelijk helemaal enthousiast ondanks een hoop gesnotter, hoofdpijn, spierpijn en nog wat lichamelijke klachten. Niet erg meelevend meer opende ik het raam en terwijl Imme haar voorpoten op mijn mooie blauwe metallic lak plantte, hijgde Léon dat hij haar had uitgelaten waarbij ze net supermooi en vast had voorgestaan op een koppel patrijzen. Gelukkig, eindelijk nog één jachthond die snapt waarvoor ze gefokt is!

 

Om alle frustratie even kwijt te raken, heb ik nog een sleep met reeënvel getrokken voor Joya, daar word je meestal erg vrolijk van. En gelukkig ook dit keer, ze liep met haar neusje zo ongeveer ín de grond en spurtte op het vel af, helemaal gelukkig en happy! Voor de lol ook nog even Aevie uit de kennel getrokken en ook haar het spoor laten lopen. Ze had dit nog nooit echt gedaan maar ze vond het prachtig, racete door het veld, griste het vel van de grond en maakte een echte rondedans met vel en al, helemaal geweldig! Uiteindelijk kreeg ook Cliff een herkansing. Hij koos eieren voor z'n geld, liep een stuk spoor waarbij hij naadloos het spoor van Joya volgde (ook netjes plaste waar zij had geplast) en halverwege ging z'n neus de lucht in, hij snurkte een paar keer, lapte alle haken en sporen verder aan z'n laars en scheurde in één rechte lijn op het vel af. Aan z'n neus lijkt toch (gelukkig) weinig te mankeren.

 

Toch nog een happy end aan zo'n weekend en gelukkig, heel gelukkig, wordt het dan weer MAANDAG met Rust (geen training), Reinheid (gewoon poetsen) en Regelmaat (allemaal vier keer uitlaten)! Enne... wat die benzinepomp betreft had ik gelijk: er was mooi 81 euro afgeschreven!!

 

 

Yes, maandag!!!!!! - 17.2.08

 

Sommige mensen zijn blij als